سورهء سجده
بسم اللّه الرّحمن الرّحيم
غرض سوره : بيان مبدأ و معاد و اقامه حجّت بر آنها و دفع شبهاتى كه در مورد آنها در دلها راه مىيابد و اشاره به نبوّت و كتاب و بيان امتيازى كه دو گروه مؤمن و فاسق را از هم مجزا و متمايز مىكند و نيز ذكر وعده و وعيد براى اين دو گروه .
[ آيهء ( 14 - 1 ) بيان استواء خداوند بر عرش و تحليل معناى شفاعت و ذكر اينكه خلقت و حسن متلازمند ، و ردّ سخن كفّار در استبعاد معاد ]
( 1 )
( الم )
: ( الف لام ميم ) از رموز قرآنى و اشاره به معجزه بودن قرآن است كه با همين كلمات و حروف تهجّى چنين كتاب بىبديلى ايجاد شده و گفته شده پيامبر صلّى اللّه عليه و إله و سلم براى وادار نمودن جمعيّت به سكوت از اين حروف مقطعه استفاده مىكردهاند .
( 2 )
( تَنْزِيلُ الْكِتابِ لا رَيْبَ فِيهِ مِنْ رَبِّ الْعالَمِينَ )
: ( نازل كردن اين كتاب كه هيچ شكّى در آن نيست از جانب پروردگار جهانيان است )
مىفرمايد اين قرآن همان كتاب نازل شده است كه هيچ شكّى در آن نيست و از جانب پروردگار جهانيان است . در اين عبارت اخير براعت استهلال به كار رفته تا در ابتداى اين سوره به خواننده بفهماند در اين سوره از وحدانيّت خدا و معاد گفتگو شده و او پروردگار همهء جهانيان است كه مبرّى و منزّه از گفتار مشركين مىباشد چون آنها براى هر بخش از عالم ربّى قائل بودند .
( 3 )
( أَمْ يَقُولُونَ افْتَراهُ بَلْ هُوَ الْحَقُّ مِنْ رَبِّكَ لِتُنْذِرَ قَوْماً ما أَتاهُمْ مِنْ نَذِيرٍ مِنْ