فَلا تُطِعْهُما إِلَيَّ مَرْجِعُكُمْ فَأُنَبِّئُكُمْ بِما كُنْتُمْ تَعْمَلُونَ )
: ( و به انسان سفارش كرديم كه به پدر و مادرش احسان نمايد و اگر به تو اصرار ورزيدند كه چيزى را كه به آن علمى ندارى شريك من سازى ، اطاعتشان مكن ، بازگشت همه شما بسوى من است و آنگاه شما را از آنچه مىكرديد آگاه مىكنم )
مىفرمايد : ما به انسانها در خصوص پدر و مادرشان عهد خوبى كرديم و دستور داديم كه به آنان احسان كنند ولى اگر كوشش كردند كه به من شرك بورزيد ، از آنها اطاعت نكنيد ، چون اين اطاعت پيروى از امريست كه علمى به آن نداريد و عين افتراست . و سرانجام همه شما بسوى من باز مىگرديد و من به شما مىفهمانم كه اعمالتان از قبيل بتپرستى و شرك به خداى سبحان چه معنايى داشت ؟
( 9 )
( وَ الَّذِينَ آمَنُوا وَ عَمِلُوا الصَّالِحاتِ لَنُدْخِلَنَّهُمْ فِي الصَّالِحِينَ )
: ( و كسانى كه ايمان آورده و عمل شايسته كنند ما يقينا آنها را در زمرهء شايستگان وارد مىكنيم )
معناى آيه واضح است امّا با توجّه به آيهء قبلى احتمالا مىخواهد كسانى را كه گرفتار پدر و مادر مشرك هستند امّا به اصرار آنها زير بار شرك نرفتهاند ، دلخوشى و وعدهء جميل دهد و بگويد اگر به جهت اين نافرمانى ، پدر و مادر شما را ترك كردند و آنها را به خاطر خدا از دست داديد نگران نباشيد ، ما در برابر اين فقدان ، بهتر از آن را به شما مىدهيم و در برابر ايمان و عمل صالحتان شما را در گروه صالحين وارد مىكنيم كه در بهشت الهى متنعّم هستند .
( 10 )
( وَ مِنَ النَّاسِ مَنْ يَقُولُ آمَنَّا بِاللَّهِ فَإِذا أُوذِيَ فِي اللَّهِ جَعَلَ فِتْنَةَ النَّاسِ كَعَذابِ اللَّهِ وَ لَئِنْ جاءَ نَصْرٌ مِنْ رَبِّكَ لَيَقُولُنَّ إِنَّا كُنَّا مَعَكُمْ أَ وَ لَيْسَ اللَّهُ بِأَعْلَمَ بِما فِي صُدُورِ الْعالَمِينَ )
: ( و بعضى از مردم كسانى هستند كه مىگويند : به خدا ايمان آورديم ولى همين كه در راه خدا اذيّت و آزار مىبينند ، عذاب مردم را برابر با عذاب الهى قرار مىدهند و وقتى از طرف پروردگارت پيروزى و نصرتى برسد مىگويند : ما هم با شما بوديم ، آيا خداوند به آنچه در سينهء عالميان پنهان است داناتر نيست ؟ )
يعنى بعضى از مردم كه ايمان عاريتى دارند و خدا را با بعضى شرايط عبادت مىكنند