جهت گمراهى و ديگرى به جهت گمراه ساختن .
و چون شرك ورزيدن ايشان افتراء به خداى سبحان است و همينطور ادّعايى كه كردند كه ما مىتوانيم بار گناه شما را به دوش بكشيم و خدا به ما چنين اجازهاى داده ، نيز افتراء محض است ، لذا در قيامت از بابت اين افترائات مؤاخذه و بازخواست مىشوند .
[ آيهء ( 40 - 14 ) آيات دربارهء آزمايش الهى دربارهء قوم ابراهيم ، قوم شعيب ، قوم عاد ، قوم ثمود و قوم لوط و نهايت اسف بار آنها به جهت تكذيب پيامبران ]
( 14 )
( وَ لَقَدْ أَرْسَلْنا نُوحاً إِلى قَوْمِهِ فَلَبِثَ فِيهِمْ أَلْفَ سَنَةٍ إِلَّا خَمْسِينَ عاماً فَأَخَذَهُمُ الطُّوفانُ وَ هُمْ ظالِمُونَ )
: ( و به تحقيق نوح را بسوى قومش فرستاديم و او در ميان ايشان حدود هزار سال بجز پنجاه سال درنگ نمود ، و سرانجام طوفان آنها را در حالى كه ستمگر بودند فرا گرفت )
( طوفان ) به معناى آب و يا باد فراوانى است كه در اطراف زمين مىگردد .
ظاهرا مدّت دعوت نوح يعنى فاصله بين بعثت او تا وقوع طوفان 950 سال بوده است نه مدّت عمر او ، به هر جهت مىفرمايد : ما نوح را به سوى قومش گسيل نموديم تا آنها را به جانب توحيد دعوت كند و او 950 سال در ميان آنها درنگ نمود و به ابلاغ رسالت خود اشتغال داشت ليكن جز عده كمى از ايشان به او ايمان نياوردند و زمانيكه آن حضرت از ايمان آوردن سايرين مأيوس شد از خداوند برايشان طلب عذاب كرد و در نتيجه طوفانى عالمگير آنها را فرا گرفت و غرق كرد چون آنها با برگزيدن معبودهاى غير خدا عملى ستمگرانه انجام مىدادند و شرك به خدا از بزرگترين ستمهاست .
( 15 )
( فَأَنْجَيْناهُ وَ أَصْحابَ السَّفِينَةِ وَ جَعَلْناها آيَةً لِلْعالَمِينَ )
: ( پس او و سرنشينان كشتى را نجات داده و آن را نشانهاى براى جهانيان قرار داديم )
يعنى ما نوح و خانواده و يارانش را كه به وى ايمان آورده و از ستمكاران نبودند نجات داديم و اين واقعهء نجات ايشان را آيت و نشانهاى براى جماعاتى كه پس از ايشان در قرون مختلف زندگى كردند ، قرار داديم .
( 16 )
( وَ إِبْراهِيمَ إِذْ قالَ لِقَوْمِهِ اعْبُدُوا اللَّهَ وَ اتَّقُوهُ ذلِكُمْ خَيْرٌ لَكُمْ إِنْ كُنْتُمْ تَعْلَمُونَ )
: ( و ابراهيم را آن زمان كه به قومش گفت : خدا را بپرستيد و از او پروا كنيد ، اين
هامش
بار گناهان كسانى را كه بدون علم و دليل گمراه كردند ، بدوش بكشند .