نوع خوشحالى موجب طغيان است و خداوند افراد وابسته به دنيا و مفرّحى را كه آخرت را از ياد بردهاند دوست نمىدارد .
( 77 )
( وَ ابْتَغِ فِيما آتاكَ اللَّهُ الدَّارَ الْآخِرَةَ وَ لا تَنْسَ نَصِيبَكَ مِنَ الدُّنْيا وَ أَحْسِنْ كَما أَحْسَنَ اللَّهُ إِلَيْكَ وَ لا تَبْغِ الْفَسادَ فِي الْأَرْضِ إِنَّ اللَّهَ لا يُحِبُّ الْمُفْسِدِينَ )
: ( و در آنچه خدا به تو داده ، آخرت را بجوى و بهرهات از دنيا را هم فراموش مكن و همانطور كه خدا به تو احسان كرده تو نيز احسان كن و در طلب فساد انگيزى در زمين نباش همانا كه خدا فسادكاران را دوست نمىدارد )
در ادامه مردم قومش خطاب به او مىگويند : در آنچه از مال دنيا كه خدا به تو ارزانى نموده ، در طلب آخرت باش و بوسيله انفاق آن مال در راه خدا و صرف كردن آن در راه رضاى او ، آخرت خود را آباد كن و آن مقدار رزقى را كه خدا برايت مقدّر كرده ترك مكن و آن را بعد از خودت بر جاى مگذار ، بلكه در آن براى آخرتت عمل كن ، چون حقيقت بهره و نصيب هر كس از دنيا همان مقداريست كه براى آخرت انجام داده باشد و آنچه براى او باقى مىماند ، همان عمل است .
و زيادى مال خود را از باب احسان به ديگران انفاق كن ، همانطور كه خدا از باب احسان به تو انفاق كرده و روزى فراوان داده ، بدون اينكه تو مستحقّ آن باشى و با استعانت از آنچه خدا از مال و جاه و حشمت به تو بخشيده ، در طلب فساد انگيزى و مصرف آنها در غير رضاى خدا مباش چون خدا مفسدان را دوست نمىدارد و بناى خلقت را براساس صلاح و اصلاح نهاده است .
( 78 )
( قالَ إِنَّما أُوتِيتُهُ عَلى عِلْمٍ عِنْدِي أَ وَ لَمْ يَعْلَمْ أَنَّ اللَّهَ قَدْ أَهْلَكَ مِنْ قَبْلِهِ مِنَ الْقُرُونِ مَنْ هُوَ أَشَدُّ مِنْهُ قُوَّةً وَ أَكْثَرُ جَمْعاً وَ لا يُسْئَلُ عَنْ ذُنُوبِهِمُ الْمُجْرِمُونَ )
: ( گفت :
آنچه به من داده شده از ناحيهء علم خودم فراهم شده ، آيا نمىداند كه خداوند قبل از او از اقوام ماضيه كسانى را هلاك كرده كه از او نيرومندتر و ثروت اندوزتر بودند و مجرمان از جرمشان پرسش نمىشوند ؟ )
يعنى قارون در جواب نصايح مؤمنان قومش ، اصل سخن آنها را تخطئه كرده و گفته