خداى متعال نازل شده ، بواسطه اين كمالات سزاوار ثناى جميل است و هر نعمتى از كمال ذاتى و صفات ذاتى او نشأت مىگيرد كه بواسطهء آن سزاوار حمد و ثناست و هيچ شيئى در حمد و ستايش مستقل از او نيست ، بطورى كه ستايش هر موجودى در نهايت به ستايش او منتهى مىشود . لذا حمد و ستايش به تمامه از آن اوست و عبادت ستايش قولى و يا عملى است . پس او تنها معبوديست كه صلاحيّت و شايستگى عبادت را دارد و از طرف ديگر خداوند مالك على الاطلاق همهء عالم است و غير او كسى چيزى را مالك نيست ، جز آنچه را كه او به وى تمليك كرده باشد و در عين حال او مالك همان امر هم هست و نيز خداى سبحان ، هم در مرحله تشريع و اعتبار مالك است و هم در مرحلهء تكوين و حقيقت ، و از آثار ملك او اين است كه فقط او مىتواند بر بندگان خود حكم براند و حكم او اين است كه ايشان كسى غير از او را نپرستند و در نهايت مىفرمايد همه به سوى او بازگردانده مىشويد ، و رجوع بسوى او به جهت حساب و جزاست ، چون او تنها مرجع است و پس از آن حسابرس و جزا دهنده نيز هموست و كسى غير او حقّ حكم و حسابرسى ندارد ، لذا تنها اوست كه بايد پرستيده شود و پرستش را بايد مطابق دين او بجا آورد .
( 71 )
( قُلْ أَ رَأَيْتُمْ إِنْ جَعَلَ اللَّهُ عَلَيْكُمُ اللَّيْلَ سَرْمَداً إِلى يَوْمِ الْقِيامَةِ مَنْ إِلهٌ غَيْرُ اللَّهِ يَأْتِيكُمْ بِضِياءٍ أَ فَلا تَسْمَعُونَ )
: ( بگو ، مرا خبر دهيد ، اگر خداوند شب را تا روز قيامت يكسره مىكرد چه معبودى غير خداى واحد نور را برايتان مىآورد ، پس آيا نمىشنويد ؟ )
اينكه شب را مقيّد به روز قيامت كرد براى آنست كه پس از قيامت ديگر شبى نخواهد بود ، مىفرمايد : اگر خداوند شب را دائما و يكسره تا روز قيامت ادامه مىداد ، كداميك از معبودهاى فرضى شما مىتوانست حكم خدا را نقض كند و نور روز را بياورد تا شما را از تاريكى نجات دهد و بتوانيد بواسطهء آن در طلب معاش برويد ؟
و آنگاه در مقام تنبيه و تذكّر مىفرمايد : آيا گوش فهم و تفكّر نداريد تا تعقّل كنيد و بفهميد كه معبودى غير از خداى متعال و ربّى غير او وجود ندارد .