است آنچه كه من دارم احسان و فضل خدا نيست و بدون استحقاق بدستم نيامده ، بلكه من اين ثروت را با علم خودم كسب كرده و از راه تدبير و كاردانى بدست آوردهام و همهء اين ثروتها به دليل نبوغ فكرى من در كسب عزّت مىباشد پس من در ميان همهء مردم استحقاق اينها را داشتهام و خودم مستقل در مالكيّت و تصرّف در آنها هستم و هر چه بخواهم در ملك خود مىكنم و كسى هم حق ندارد در كار من مداخله كند .
خداوند در جواب مىفرمايد : مگر نمىداند كه خدا قبل از او در قرون گذشته بسيارى از اقوام را كه از او نيرومندتر و ثروتمندتر بودند هلاك كرده ؟ پس اگر علم و كاردانى علت تامّه و سبب جامع كسب مال و حفظ آن بود ، هر آينه آن امّتهاى هلاك شده مىتوانستند به سبب علم و ثروتشان از هلاكت نجات بيابند و حال آنكه علم و ثروت و قدرتشان هيچ كدام بكارشان نيامد و در ادامه مىفرمايد : مجرمان از گناهانشان پرسش نمىشوند ، يعنى سنّت الهى در عذاب كردن مجرمين و هلاكت ايشان به جرم گناهانشان به اين صورت است كه به آنها مهلت نمىدهد و به عذر و بهانههايشان توجه نمىكند و آنچه تذلّل و انابه كنند تا خود را از عذاب برهانند فايدهاى نخواهد داشت و فقط حكم عذاب بدون درنگ در حق آنها جارى مىشود عذابى كه به هيچ وجه برگشت ندارد .
( 79 )
( فَخَرَجَ عَلى قَوْمِهِ فِي زِينَتِهِ قالَ الَّذِينَ يُرِيدُونَ الْحَياةَ الدُّنْيا يا لَيْتَ لَنا مِثْلَ ما أُوتِيَ قارُونُ إِنَّهُ لَذُو حَظٍّ عَظِيمٍ )
: ( پس قارون غرق در زينتهايش بر قومش بيرون شد و آنهايى كه دنيا طلب بودند گفتند : اى كاش ما نيز آنچه را كه به قارون داده شده ، داشتيم ، همانا او بهرهء عظيمى دارد )
( حظّ ) يعنى بهرهء انسان از سعادت و بخت و اقبال .
مىفرمايد : وقتى قارون غرق در زينت و در حالت خودنمايى با كبر و غرور از خانهاش خارج مىشد و مردم او را مىديدند كسانى كه دنيا را هدف نهايى و غايت مطلوب خويش دانسته و هدفى وراى آن نمىديدند و از آخرت غافل و جاهل بودند با حسرت مىگفتند : اى كاش ما هم آنچه را قارون از مال و ثروت داراست ، داشتيم چون او سعادت و بختى عظيم دارد .