ما ندارد . پس در روز قيامت ائمه كفر و ضلالت از پيروان خود و اعمال شركآميز آنها بيزارى مىجويند و نمىتوانند هيچ نفعى براى آنها داشته باشند .
( 64 )
( وَ قِيلَ ادْعُوا شُرَكاءَكُمْ فَدَعَوْهُمْ فَلَمْ يَسْتَجِيبُوا لَهُمْ وَ رَأَوُا الْعَذابَ لَوْ أَنَّهُمْ كانُوا يَهْتَدُونَ )
: ( و به ايشان گفته مىشود ، شركاى خود را به كمك بخوانيد ، پس مىخوانند ولى آن شركاء ، آنان را اجابت نمىكنند ، عذاب را مىبينند و گويند اى كاش ما هم هدايت شده بوديم )
يعنى در روز قيامت به مشركان خطاب مىرسد كه آن الههها و شركاى فرضى خود را بخوانيد تا شما را يارى كرده و عذابتان را رفع كنند و وقتى مشركان آنها را مىخوانند ، آن معبودها ايشان را اجابت نمىكنند و نمىتوانند هيچ عذابى را از آنان دفع كنند ، پس آنگاه عذاب را مىبينند و به حقانيّت آن اعتقاد مىيابند و اى كاش راه به جايى مىبردند و هدايت را مىپذيرفتند كه در اين صورت در دنيا به عذاب قيامت و حقانيّت آن اعتقاد پيدا مىكردند .
( 65 )
( وَ يَوْمَ يُنادِيهِمْ فَيَقُولُ ما ذا أَجَبْتُمُ الْمُرْسَلِينَ )
: ( و روزى كه خدا ندايشان مىكند كه چگونه پيامبران را پاسخ گفتيد ؟ )
( 66 )
( فَعَمِيَتْ عَلَيْهِمُ الْأَنْباءُ يَوْمَئِذٍ فَهُمْ لا يَتَساءَلُونَ )
: ( پس در آن روز خبرها بر آنان پوشيده گردد و از شدّت عذاب از يكديگر پرسش نمىكنند )
( 67 )
( فَأَمَّا مَنْ تابَ وَ آمَنَ وَ عَمِلَ صالِحاً فَعَسى أَنْ يَكُونَ مِنَ الْمُفْلِحِينَ )
: ( و امّا كسى كه توبه كرد و ايمان آورد دو عمل شايسته انجام داد ، اميد آن هست كه از رستگاران باشد )
يعنى در روز قيامت به مشركان خطاب مىرسد كه شما در پاسخ آن كسى كه خداوند او را بسوى شما فرستاد تا شما را به سوى ايمان و عمل صالح دعوت كند ، چه گفتيد و چگونه با او مواجه شديد ؟
ولى ايشان در آن روز در شرايطى قرار گرفتهاند كه راه نجات از همه طرف بسويشان بسته شده و دستشان از همهء اسباب قطع گشته است و هيچ خبرى به آنان نمىرسد و آنها