به ساير بلاد اسلام .
مىفرمايد : عذاب استيصال و انقراض هيچ وقت از جانب خداى متعال در خصوص آباديى صادر نشده ، مگر پس از آنكه حجّت بر آنها تمام شده باشد ، يعنى رسولى بسويشان فرستاده شده تا آيات خدا را بر آنها بخواند و پس از آن در صورتى كه آنها رسول را تكذيب نموده و به آيات خدا كفر ورزيده باشند ، خداوند آنها را هلاك نموده . و در آخر در مقام تهديد مشركان و كفّار عرب مىفرمايد : ما هرگز هلاك كننده شهرى نبوديم مگر اينكه مردم آن شهر ستمكار بودهاند ، يعنى اگر شما هم پيامبر را تكذيب كنيد ، شرايط عذاب براى شما محقّق است و اين امر ، هم تقويت نفس پيامبر خداست و هم تأكيدى براى حجّت او .
( 60 )
( وَ ما أُوتِيتُمْ مِنْ شَيْءٍ فَمَتاعُ الْحَياةِ الدُّنْيا وَ زِينَتُها وَ ما عِنْدَ اللَّهِ خَيْرٌ وَ أَبْقى أَ فَلا تَعْقِلُونَ )
: ( آنچه به شما داده شده است وسيلهء زندگى دنيا و زينت آنست و آنچه نزد خداست بهتر و پايدارتر است ، آيا تعقّل نمىكنيد ؟ )
يعنى تمامى نعمات دنيوى كه خدا در اختيارتان قرار داده وسيلهاى است كه زندگى دنيوى را كه از آن زندگى ديگر به شما نزديكتر و فانى و زودگذر است زينت داده و آنچه از ثوابها كه ذخيرهء خانهء آخرت است و ثمره پيروى از هدايت و ايمان به خداست بهتر و پايدارتر مىباشد ، پس بجاست كه اگر اهل تعقّل و تفكّر هستيد ، آن زندگى بهتر و پايدارتر را بر زندگى دنيا و متاع و زينت آن ترجيح بدهيد اگر چه كه ساير اعراب شما را از سرزمينان برانند ، يعنى اين جواب سوّم به احتجاج كفار است و مىفرمايد ، آنچه شما در صورت حمله و غارت اعراب از دست مىدهيد متاع دنيويست و نبايد آن را بر سعادت آخرت مقدّم بداريد .
( 61 )
( أَ فَمَنْ وَعَدْناهُ وَعْداً حَسَناً فَهُوَ لاقِيهِ كَمَنْ مَتَّعْناهُ مَتاعَ الْحَياةِ الدُّنْيا ثُمَّ هُوَ يَوْمَ الْقِيامَةِ مِنَ الْمُحْضَرِينَ )
: ( آيا كسى كه به او وعدهء نيك داديم و او به آن وعدهها خواهد رسيد مثل كسى است كه تنها وسايل زندگى دنيا به او دادهايم و سپس در قيامت از احضارشدگان خواهد بود ؟ )