هدايت شوند ، آنها توفيق هدايت را نخواهند يافت ، امّا اهل كتاب با اينكه از قوم پيامبر اسلام هم نيستند به جهت استعداد ذاتى ، خداوند آنها را هدايت فرمود و ايمان را به قلب آنان افاضه كرد . پس امر هدايت فقط بدست خداست و اوست كه هدايت پذيران را مىشناسد .
[ آيهء ( 75 - 57 ) بيان بهانهء مشركين براى عدم ايمان و پاسخ خداوند به آنها و اثبات توحيد ربوبى به وسيلهء بيان عجز آلههء مشركين از آوردن نور يا آوردن شب ]
( 57 )
( وَ قالُوا إِنْ نَتَّبِعِ الْهُدى مَعَكَ نُتَخَطَّفْ مِنْ أَرْضِنا أَ وَ لَمْ نُمَكِّنْ لَهُمْ حَرَماً آمِناً يُجْبى إِلَيْهِ ثَمَراتُ كُلِّ شَيْءٍ رِزْقاً مِنْ لَدُنَّا وَ لكِنَّ أَكْثَرَهُمْ لا يَعْلَمُونَ )
: ( و گفتند : اگر ما هدايت تو را پيروى كنيم از سرزمينمان ربوده مىشويم ، آيا ما آنها را در حرمى امن سكنى نداديم ، كه ميوهء هر درختى به جهت اينكه ما اراده كردهايم اهل آن شهر را روزى دهيم ، بدانجا حمل و جمعآورى مىشود ؟ امّا بيشتر آنها نمىدانند )
( تخطّف ) يعنى به سرعت ربودن كه كنايه از كشتن و اسير كردن و غارت نمودن مىباشد .
يعنى مشركان ضمن اقرار به حقيقت اصل دعوت پيامبر صلّى اللّه عليه و إله و سلم به منظور اعتذار و بهانهجويى ، خطاب به رسولخدا گفتند : اگر ما به تو ايمان بياوريم و از هدايت كه تو برايمان آوردهاى پيروى كنيم ، ساير اقوام عرب ما را از سرزمين مكّه بيرون مىكنند و بر ما يورش مىآورند و مال و اهل ما را نابود مىكنند ، چون آنها مشرك هستند و به ايمان ما و ترك عبادت بتها رضايت نمىدهند .
خداى متعال در جواب آنها مىفرمايد : آيا ما آنها را در شهر مكّه مسكن نداديم و براى مكّه يك امنيّت و حرمتى تشريع نكرديم كه همهء اعراب آن را محترم مىشمارند ؟
پس ديگر چرا بايد از تعرّض اعراب ديگر بهراسند ؟
در مرحله بعدى خداوند مىفرمايد : ما آنها را از هر ثمرهاى روزى داديم بطوريكه همه روزيها و ثمرات به سوى مكّه گردآورى مىشود و اين رزقى از ناحيهء ماست كه براى آنها مقدّر كردهايم ، پس ديگر نبايد بيم داشته باشند كه در صورت ايمان آوردنشان ، ديگر كاروانى به مكّه نمىآيد و آنها رزق و روزى وسيعى نخواهند داشت و يا دچار قحطى مىشوند . ابدا چنين نيست بلكه روزى دهنده و مدبّر آن فقط خداى