مىاندازد ، ناگهان به صورت اژدهايى درآمده كه به شدّت يك مار كوچك جست و خير داشته و همين امر باعث وحشت موسى شده و پا به فرار مىگذارد ، ناگهان خطاب مىرسد : اى موسى نترس كه در حضور من از هر شرّ و بدى ايمن هستى و بدان كه پيامبران در حضور قرب من نمىترسند ، چون آنها در مقام قرب و امنيّت قرار دارند و ممكن نيست امنيّت با مكروه و شرّ جمع شود .
و اما ترسيدن موسى ناشى از ضعف او نبوده بلكه هر فرد انسانى به مقتضاى طبيعت خود وقتى بدون هيچ سابقهاى ببيند كه عصايى كه تا چند لحظه قبل در دست او بوده به صورت اژدهايى درآمده ، خواه ناخواه مىهراسد امّا اينكه خداوند به او فرمود : نترس ، چون پيامبران در حضور من نمىترسند ، در مقام مذمّت و سرزنش او نبوده ، بلكه چون اين اولين بارى بود كه موسى افتخار هم كلامى با خداى متعال را يافته بود خداوند با اين دستور او را تعليم و تأديب مىنمايد تا بداند كه در موقف قرب و كرامت ، امنيّت شامل حال اوست و ترسى به خود راه ندهد .
در ادامه به نحو استثناء منقطع مىفرمايد : مگر كسى كه ستم كرده و بدنبال آن نيكى آورد ، در اين صورت من او را مىآمرزم چون من آمرزندهء مهربانم . با توجه به آيه قبلى فهميده مىشود كه ، غير مرسلين همه اهل ظلمند و ايمن از عذاب نيستند ، پس بايد بترسند و چون اين مفهوم به طور كليّت درست نيست ، لذا در اين آيه اهل توبه را از بين غير مرسلين ( اهل ظلم ) استثناء كرده و مىفهماند كه اهل توبه ، مورد رحمت و مغفرت الهى قرار مىگيرند و مانند مرسلين خوفى نخواهند داشت و نبايد از چيزى بترسند .
( 12 )
( وَ أَدْخِلْ يَدَكَ فِي جَيْبِكَ تَخْرُجْ بَيْضاءَ مِنْ غَيْرِ سُوءٍ فِي تِسْعِ آياتٍ إِلى فِرْعَوْنَ وَ قَوْمِهِ إِنَّهُمْ كانُوا قَوْماً فاسِقِينَ )
: ( و دستت را در گريبانت داخل كن ، كه سپيد و نورانى بدون هيچ عيب و بدى ، بيرون آيد ، اينها از جمله نه معجزهاى بود كه به سوى فرعون و قوم او آمد همانا ايشان گروهى عصيان پيشه بودند )
در اين آيه ( سوء ) به معناى برص كه يك نوع بيمارى خطرناك پوستى است مىباشد .
مىفرمايد : اى موسى دست خود را به گريبان فرو كن و آن را در حالى بيرون