نازل نمىشوند و بيشتر آنها هم در اخبار خود كاذبند . اما رسولخدا صلّى اللّه عليه و إله و سلم نه كاذب است و نه گنهكار و فاجر و آنچه هم كه به او وحى مىشود اخبار دروغ و پراكنده نيست ، پس او از جملهء افرادى نيست كه شيطانها بر آنها نازل مىشوند و قرآن هم از ناحيهء القائات شياطين نيست .
( 224 )
( وَ الشُّعَراءُ يَتَّبِعُهُمُ الْغاوُونَ )
: ( و شاعران را گمراهان پيروى مىكنند )
( 225 )
( أَ لَمْ تَرَ أَنَّهُمْ فِي كُلِّ وادٍ يَهِيمُونَ )
: ( مگر نمىبينى كه آنها در هر وادى سرگردانند )
( 226 )
( وَ أَنَّهُمْ يَقُولُونَ ما لا يَفْعَلُونَ )
: ( و ايشان چيزهايى مىگويند كه خود عمل نمىكنند ؟ )
( 227 )
( إِلَّا الَّذِينَ آمَنُوا وَ عَمِلُوا الصَّالِحاتِ وَ ذَكَرُوا اللَّهَ كَثِيراً وَ انْتَصَرُوا مِنْ بَعْدِ ما ظُلِمُوا وَ سَيَعْلَمُ الَّذِينَ ظَلَمُوا أَيَّ مُنْقَلَبٍ يَنْقَلِبُونَ )
: ( مگر آن كسانى كه ايمان آورده و اعمال شايسته انجام دهند و خدا را بسيار ياد كنند و بعد از آنكه مورد ظلم قرار گرفتند ، انتقام بگيرند ، پس به زودى كسانى كه ستم كردهاند خواهند دانست كه به كدام محل باز مىگردند . )
اين آيات پاسخ از تهمت دوم مشركين است كه رسولخدا صلّى اللّه عليه و إله و سلم را شاعر مىناميدند و به اين وسيله مردم را از دعوت حقّه او باز مىداشتند . ( غوايت ) يعنى گمراهى و انحراف از حق به سوى باطل و شعرى كه اساسش بر تخيّل و تصوير غير حقيقى و غير واقعى بوده و بخواهد باطل را به صورت حق جلوه دهد ، دچار غوايت مىباشد و با تزيينات خيالى و تصاوير موهوم از حق به غير حق منحرف مىشود و بيشتر هم افراد گمراه و غاوى از اين گونه اشعار و شعراء پيروى مىكنند و اين قبيل شعرا در گفتار خود سرگردان و افسار گسيخته هستند و از هر وادى سخن مىگويند و حدّ و مرزى براى گفتار خود نمىشناسند و با انحراف از طريق فطرت - كه مبتنى بر رشد و داعى بسوى حق است - چيزهاى را مىگويند كه خودشان ابدا به آنها عمل نمىكنند و اغلب شعراء اينگونهاند .
و خلاصهء حجّت اين آيات اين است كه : رسولخدا صلّى اللّه عليه و إله و سلم شاعر نيست ، چون گمراهان