هر كسى آنقدر سرگرم خويش است و از اهوال قيامت سرگشته شده كه ابدا توجهى به ديگران ندارد . به فرمايش قرآن
( لِكُلِّ امْرِئٍ مِنْهُمْ يَوْمَئِذٍ شَأْنٌ يُغْنِيهِ )
« 1 » براى هر فرد از ايشان در آن روز شأن و امريست كه او را از غير بىنياز مىكند )
و حكم در آن روز فقط از آن خداست . و خداوند بهشت را براى انسانهاى مطيع و عابد خلق كرده اگر چه آن فرد يك بردهء حبشى باشد و آتش جهنم را براى افراد گنهكار و عاصى ايجاد فرموده اگر چه آن فرد يك سيّد قريشى باشد . يعنى نسبتهاى خونى در قيامت اعتبار و ارزشى ندارند .
( 102 )
( فَمَنْ ثَقُلَتْ مَوازِينُهُ فَأُولئِكَ هُمُ الْمُفْلِحُونَ )
: ( پس هر كس كه اعمالش وزين باشد پس ايشان رستگارانند )
( 103 )
( وَ مَنْ خَفَّتْ مَوازِينُهُ فَأُولئِكَ الَّذِينَ خَسِرُوا أَنْفُسَهُمْ فِي جَهَنَّمَ خالِدُونَ )
:
( و هر كس كه اعمالش سبك باشد آنها كسانى هستند كه نفس خود را در زيان افكندهاند و در جهنّم جاودانه خواهند بود )
موازين به معناى اعماليست كه در قيامت سنجيده مىشود و همچنان كه در تفسير سورهء اعراف ذكر شد ، از وزن و ارزش برخوردارند ، بنابراين كسانى كه اعمال شايسته كرده باشند در آخرت رستگار خواهند شد و ثواب اعمالشان را دريافت خواهند كرد ، اما به عكس اعمال ناشايست و باطل چون باطل و بىارزش هستند در قيامت كفّهء اعمال كسانى كه مرتكب اين اعمال شده باشند سبك و بىقدر خواهد بود مسلّما چنين كسانى سرمايهء نفس خود را از كف دادهاند ، چون ديگر امكان بازگشت به دنيا و تدارك مافات را ندارند و به همين دليل تا ابد در جهنم جاويد خواهند بود .
( 104 )
( تَلْفَحُ وُجُوهَهُمُ النَّارُ وَ هُمْ فِيها كالِحُونَ )
: ( آتش دوزخ صورتهاى آنها را مىسوزاند و آنها در آن زشت رو خواهند بود )
مىفرمايد لهيب و حرارت آتش دوزخ چهرههايشان را مىسوزاند و لبهايشان را در اثر مسمويّت جلدى مىخشكاند به طورى كه دندانهايشان آشكار مىشود ، مانند سر
هامش
( 1 ) . سورهء عبس ، آيهء 37 .