( 93 )
( قُلْ رَبِّ إِمَّا تُرِيَنِّي ما يُوعَدُونَ )
: ( بگو پروردگار اميد است وعدههاى عذاب ايشان را به من بنمايى )
( 94 )
( رَبِّ فَلا تَجْعَلْنِي فِي الْقَوْمِ الظَّالِمِينَ )
: ( پروردگارا مرا در ميان قوم ستمكاران وامگذار )
در اين آيات خداوند پيامبر خود را امر به دعا و استغاثه مىكند و براى تأكيد در تضرّع ، دوبار كلمه ( ربّ ) تكرار مىشود و به پيامبر مىفرمايد تا از پروردگار خود بخواهد كه او را به آن عذاب دنيوى كه به كفّار و مشركان وعده داده شده دچار نكند و اگر آن جناب در حال فرود آمدن عذاب در ميان آنها بود ، او را نجات دهد چون مشركان ، روز قيامت و دعوت پيامبر را انكار و استهزاء مىكردند خداوند در مقام تهديد ايشان به پيامبر خود امر مىكند تا با دعا و تضرّع از خدا بخواهد كه در هنگام شمول عذاب در ميان اين قوم ستمكار نباشد .
( 95 )
( وَ إِنَّا عَلى أَنْ نُرِيَكَ ما نَعِدُهُمْ لَقادِرُونَ )
: ( و همانا بر نماياندن وعده عذاب كافران ، به تو قادريم )
خطاب به رسول خود و براى دلگرمى و آرامش خاطر آن حضرت مىفرمايد : ما قادريم آن عذابى را كه به آنها وعده داده شده ، به تو بنمائيم و تو را از آن مهلكه نجات دهيم ، شايد مراد از عذاب ، شكست عظيم روز بدر باشد كه خداوند نابودى كفّار را به پيامبر و مسلمانان نشان داد و آنها را از معركهء جنگ نجات داده و جنگ بدر را باعث شفاى غيظ دلهاى آنها قرار داد .
( 96 )
( ادْفَعْ بِالَّتِي هِيَ أَحْسَنُ السَّيِّئَةَ نَحْنُ أَعْلَمُ بِما يَصِفُونَ )
: ( تو بديها را با نيكويى دفع كن ، ما به آنچه ايشان مىگويند ، داناتريم )
در اين آيه به پيامبر صلّى اللّه عليه و آله و سلم امر مىكند تا بديهايى كه از ايشان مىبيند با نيكى جبران نمايد و از بين نيكيها نيكوتر را برگزيند ، مثلا در برابر آزار و اذّيت آنها ، احسان نمايد در ادامه مىفرمايد : ما بهتر از تو مىدانيم كه اينها چه توصيفاتى مىكنند و چه برداشتى از دعوت تو دارند ، پس تو ناراحت و غمگين نباش و از جسارت و آزار آنها اندوه مخور .