دست رفتن فرصت براى او تصوّر نمىشود و به همين جهت هم در عقاب ظالمان و كفّار عجله نمىكند .
( 49 )
( قُلْ يا أَيُّهَا النَّاسُ إِنَّما أَنَا لَكُمْ نَذِيرٌ مُبِينٌ )
: ( بگو اى مردم همانا من تنها براى شما بيم دهندهاى آشكارم )
( 50 )
( فَالَّذِينَ آمَنُوا وَ عَمِلُوا الصَّالِحاتِ لَهُمْ مَغْفِرَةٌ وَ رِزْقٌ كَرِيمٌ )
: ( پس كسانى كه ايمان آورده اعمال شايسته انجام دهند برايشان آمرزشى و روزيى سخاوتمندانه خواهد بود )
( 51 )
( وَ الَّذِينَ سَعَوْا فِي آياتِنا مُعاجِزِينَ أُولئِكَ أَصْحابُ الْجَحِيمِ )
: ( و كسانى كه كوشيدهاند از آيات ما گريزان باشند اهل جهنّم هستند )
در اين آيات رسول گرامى خود را امر مىكند تا رسالت خود را با انذار از نتايج كفر و آثار سوء آن ، كه همنشينى با اهل جهنم است و بيان نتايج ايمان و عمل صالح كه آمرزش گناهان و روزى نيكو يعنى بهشت و نعمات جاويد آنست - اعلام نمايد ، در واقع اساس رسالت پيامبر را كه همان انذار و بشير است مجددا تأكيد مىكند . و در آخر مىفرمايد كسانى كه نهايت جدّ و جهد خود را عليه آيات الهى و ابطال و خاموش كردن نور آن به كار مىبرند ايشان همنشينان دوزخند .
( 52 )
( وَ ما أَرْسَلْنا مِنْ قَبْلِكَ مِنْ رَسُولٍ وَ لا نَبِيٍّ إِلَّا إِذا تَمَنَّى أَلْقَى الشَّيْطانُ فِي أُمْنِيَّتِهِ فَيَنْسَخُ اللَّهُ ما يُلْقِي الشَّيْطانُ ثُمَّ يُحْكِمُ اللَّهُ آياتِهِ وَ اللَّهُ عَلِيمٌ حَكِيمٌ )
: ( و ما قبل از تو هيچ رسول يا پيامبرى را نفرستاديم جز اينكه زمانيكه آرزو مىكرد ، شيطان در آرزوى او اخلال مىنمود ، آنگاه خدا آنچه را كه شيطان القاء كرده بود باطل مىكند ، سپس آيات خويش را استوار مىسازد و خدا دانا و درست كردار است )
( امنيه ) به معناى آرزوى قلبى است كه شخص دوست مىدارد و آن را محقّق فرض مىكند ولى صاحب كشّاف آن را به معناى خواندن و تلاوت معنا كرده است . لكن معناى اول صحيحتر به نظر مىرسد ، مىفرمايد ما هيچ رسول ( يعنى شخصى كه توسط ملائكه به او وحى مىرسد و او آن را مىبيند و با آن سخن مىگويد ) و يا نبيّى ( يعنى