اين آيه خبر مىدهد كه اين گونه كفّار تا آخر عمر از نعمت ايمان محرومند و ما به قرينهء اينكه مىبينيم بسيارى از كفّار پس از سالها كفر موفّق به ايمان مىشوند ، مىفهميم كه كفّار نامبرده از اين آيه سردمداران كفر و پيشوايان ضلالت هستند كه در واقع ريشهء فتنه محسوب مىشوند مثل صناديد و بزرگان قريش كه تا آخر عمر موفّق به ايمان نشدند .
به هر جهت مىفرمايد اين كافران همواره نسبت به قرآن در شك و ترديد خواهند بود تا زمانيكه روز قيامت ناگهان به سراغشان بيايد و يا عذاب روز قيامت ، كه به ناگهان سر مىرسد و هيچ كس را مهلت چارهجوئى نمىدهد و فردايى بعد از آن متولّد نمىشود و امكان جبران در آن نيست ، به ايشان برسد .
( 56 )
( الْمُلْكُ يَوْمَئِذٍ لِلَّهِ يَحْكُمُ بَيْنَهُمْ فَالَّذِينَ آمَنُوا وَ عَمِلُوا الصَّالِحاتِ فِي جَنَّاتِ النَّعِيمِ )
: ( حكومت در آن روز از آن خداست كه ميان ايشان داورى مىكند ، پس كسانى كه ايمان آوردند و اعمال شايسته انجام مىدهند در بهشتهاى پر نعمت خواهند بود )
( 57 )
( وَ الَّذِينَ كَفَرُوا وَ كَذَّبُوا بِآياتِنا فَأُولئِكَ لَهُمْ عَذابٌ مُهِينٌ )
: ( و كسانى كه كفر ورزيدند و آيات ما را تكذيب كردند پس آنها برايشان عذابى خوار كنندهء خواهد بود )
مراد از اينكه ملك در آن روز از آن خداست اين است كه اين حقيقت در آن روز آشكار مىشود و گرنه در دنيا هم ملك و سلطنت مطلق از آن خداست و خداوند در روز قيامت كه هيچ حاكمى جز او نيست ، ميان ايشان حكم مىراند چون حكم كردن از فروعات ملك است و حكم خداوند دربارهء مؤمنانى كه اعمال شايسته بجا آوردهاند ، اين است كه ايشان در بهشتهاى پرنعمت مستقرّ خواهند شد و حكم او در خصوص افراد معاند و مستكبرى كه كفر ورزيده و آيات او را تكذيب كردهاند ، اين است كه براى ايشان عذابى خوار كننده خواهد بود .
[ آيهء ( 66 - 58 ) مژده به مهاجرانى كه در راه خدا كشته شدند يا به مرگ طبيعى درگذشتند و بيان عموميّت قدرت خدا ]
( 58 )
( وَ الَّذِينَ هاجَرُوا فِي سَبِيلِ اللَّهِ ثُمَّ قُتِلُوا أَوْ ماتُوا لَيَرْزُقَنَّهُمُ اللَّهُ رِزْقاً حَسَناً وَ إِنَّ اللَّهَ لَهُوَ خَيْرُ الرَّازِقِينَ )
: ( و كسانى كه در راه خدا هجرت كرده و آنگاه كشته شده يا مردند هر آينه خداوند ايشان را روزيى نيكو خواهد داد و همانا خدا نيكوترين روزى دهندگان است )