( 104 )
( يَوْمَ نَطْوِي السَّماءَ كَطَيِّ السِّجِلِّ لِلْكُتُبِ كَما بَدَأْنا أَوَّلَ خَلْقٍ نُعِيدُهُ وَعْداً عَلَيْنا إِنَّا كُنَّا فاعِلِينَ )
: ( روزى كه آسمانها را درهم پيچيم ، همچون درهم پيچيدن طومارى كه بر آن نوشته شده ، همچنانكه ابتدا خلقت را پديد آورديم دوباره آن را باز مىگردانيم ، اين وعدهاى واجب برماست و همانا ما انجام دهندهء آنيم ) .
در اين آيات وضع متّقين و مؤمنين و بندگان صالح خود را توضيح مىدهد كه در قرآن مكررا به ايشان وعدهء نجات يا بهشت داده شده است همچنانكه فرمود
( وَعَدَ اللَّهُ الْمُؤْمِنِينَ وَ الْمُؤْمِناتِ جَنَّاتٍ
« 1 » خداوند به مردان و زنان مؤمن وعدهء بهشتها داده است ) .
و يا در جاى ديگر مىفرمايد
( ثُمَّ نُنَجِّي الَّذِينَ اتَّقَوْا وَ نَذَرُ الظَّالِمِينَ فِيها جِثِيًّا
« 2 » آنگاه كسانى را كه تقوى پيشه كردند نجات مىدهيم و ظالمان را به زانو افتاده در آن رها مىكنيم )
مىفرمايد اينها از آتش بركنارند و ابدا نزديك آن نمىشنوند حتى صداى خفيف آن را هم نمىشنوند و ايشان در همه نعماتى كه نفسشان بدان تمايل داشته باشد جاودانه هستند .
همچنانكه مىفرمايد
( لَهُمْ ما يَشاؤُنَ فِيها وَ لَدَيْنا مَزِيدٌ
« 3 » براى ايشان در بهشت هر چه بخواهند هست و نزد ما افزونتر نيز هست ) .
و از خصوصيات ديگر آن افراد اين است كه آنها از وحشت بزرگى كه در هنگام نفخ صور براى خلائق حادث مىشود - و خداوند مىفرمايد هر كه در آسمانها و زمين است از هراس آن به فزع مىافتد
( وَ يَوْمَ يُنْفَخُ فِي الصُّورِ فَفَزِعَ مَنْ فِي السَّماواتِ وَ مَنْ فِي الْأَرْضِ )
« 4 » - اندوهگين نمىشوند ، و در آن حال ملائكه الهى با بشارت از آنها استقبال مىكنند و مىگويند اين بود ، آن روزى كه وعده داده شديد .
سپس به توصيف اوضاع روز رستاخيز مىپردازد و مىفرمايد ، در آن روز آسمان را همچون طومارى درهم مىپيچيم و چون با پيچيده شدن طومار و نوشته ديگر چيزى از
هامش
( 1 ) . سورهء توبه ، آيهء 72 .
( 2 ) . سورهء مريم ، آيهء 72 .
( 3 ) . سورهء ق ، آيهء 35 .
( 4 ) . سورهء نمل ، آيهء 87 .