بعد از آنكه سالها عقيم بود و صلاحيّت باردار شدن را نداشت ، پس خداوند مىفرمايد ما دعاى زكريا را اجابت كرديم و يحيى را به او بخشيديم و همسرش را شايستهء حمل نموديم و علّت اين انعام و فيوضات ما هم اين بود كه ايشان همواره به سوى خيرات مىشتافتند و از عمل خير دريغ نمىورزيدند و خداوند را با حالت خوف و رجاء - يعنى در حال رغبت در رحمت و يا ثواب و رهبت از غضب و يا عقاب - عبادت مىكردند و دلهايشان در برابر پروردگار خاشع و خاضع بود و قلبهايشان از مشاهده عظمت و كبرياى الهى متأثر مىگشت .
( 91 )
( وَ الَّتِي أَحْصَنَتْ فَرْجَها فَنَفَخْنا فِيها مِنْ رُوحِنا وَ جَعَلْناها وَ ابْنَها آيَةً لِلْعالَمِينَ )
: ( و ياد كن آن زن را كه عفّت خويش را حفظ كرد و ما از روح خود در او دميديم و او و پسرش را نشانهء عبرتى براى جهانيان قرار داديم )
مراد ، مريم عليها السّلام دختر عمران است كه خداوند با اين جمله او را به واسطه داشتن عفّت و صيانت مدح نموده و نيز او را از تهمتى كه يهود به وى نسبت مىدادند مبرّا كرده .
آنگاه به داستان ولادت معجزه آساى مسيح عليه السّلام اشاره مىكند كه خداوند از روح خود در مريم دميده و عيسى را با كلمهء الهى ( كن ) ايجاد كرده ، تولّدى كه ابدا مستند به جريان عادى نيست كه نطفهاى باشد و پس از طى دورهاى در آن روح دميده شده باشد ، لذا وقتى نطفهاى نباشد ، تنها نفخ روح خواهد بود .
و در آخر مىفرمايد مريم و عيسى نشانهاى براى جهانيان هستند و همين افتخار مريم را كفايت مىكند كه در قرآن ، نامش در رديف انبياء الهى ذكر شده و حال آنكه او پيامبر نبوده و نيز در اينجا نفرمود ما عيسى و مريم را آيت قرار داديم بلكه فرمود ما مريم و فرزندش را آيت نموديم يعنى عيسى را قائم بر مادر نمود .
[ آيهء ( 112 - 92 ) بيان مقصود از امّت واحده و اشاره به اينكه فساد فرد به فساد جامعه منجر مىشود و آياتى دربارهء قيامت و مژده وراثت زمين براى صالحان ]
( 92 )
( إِنَّ هذِهِ أُمَّتُكُمْ أُمَّةً واحِدَةً وَ أَنَا رَبُّكُمْ فَاعْبُدُونِ )
: ( اين است آيين شما ، آيينى واحد و من پروردگار شمايم ، پس تنها مرا بپرستيد )
( امّت ) جماعتى هستند كه مقصد واحدى آنها را جمع كرده باشد ، مثلا امّت محمّد صلّى اللّه عليه و آله و سلم را دين اسلام مجتمع كرده است . و مراد از امّت در اينجا نوع انسان است كه نوع و