( 83 )
( وَ أَيُّوبَ إِذْ نادى رَبَّهُ أَنِّي مَسَّنِيَ الضُّرُّ وَ أَنْتَ أَرْحَمُ الرَّاحِمِينَ )
: ( و ايّوب را ياد كن آن زمان كه پروردگارش را ندا داد كه همانا من به محنت دچارم و تو مهربانترين مهربانانى )
( ضرّ ) يعنى بلاهايى كه مستقيما به جان آدمى مىرسد مثل مرض و نقائص جسمى و ( ضرّ ) يعنى همه انواع بلايا ، ايوب عليه السّلام به جهت امتحان الهى مورد هجوم انواع بلايا قرار گرفت و مال و فرزندان خود را از دست داد و به مرض و بيمارى دچار شد آنگاه دست به دعا برداشت و به درگاه الهى استغاثه كرد و گفت : خدايا تو مىدانى كه چه بلايايى به من رسيده و من غير از تو كه مهربانترين مهربانان هستى چشم اميد به ديگرى ندارم پس به كسى كه به جانب تو پناه آورده ، رحم كن . خداى تعالى هم دعايش را مستجاب كرد .
( 84 )
( فَاسْتَجَبْنا لَهُ فَكَشَفْنا ما بِهِ مِنْ ضُرٍّ وَ آتَيْناهُ أَهْلَهُ وَ مِثْلَهُمْ مَعَهُمْ رَحْمَةً مِنْ عِنْدِنا وَ ذِكْرى لِلْعابِدِينَ )
: ( پس او را اجابت كرديم و محنتى را كه به او رسيده بود بر طرف نموديم و خانوادهاش را به جهت رحمتى از جانب خود و تذكّرى براى عبادت كنندگان دو چندان به او بازگردانديم )
يعنى خداوند دعايش را اجابت كرد و او را از بيمارى و گرفتارى نجات داد و آنچه از اولادش كه مردند ، به اضافهء مثل آن به او بازگرداند « 1 » تا هم رحمتى به او نموده باشد و هم بندگان عابد خدا متذكّر شوند و بدانند كه خداوند اولياء خود را به منظور آزمايش مبتلا مىكند ، آنگاه اجرشان مىدهد ، چون او اجر نيكوكاران را ضايع نمىسازد .
( 85 )
( وَ إِسْماعِيلَ وَ إِدْرِيسَ وَ ذَا الْكِفْلِ كُلٌّ مِنَ الصَّابِرِينَ )
: ( و اسماعيل و ادريس و ذو الكفل را ياد كن كه همه از صابران بودند )
( 86 )
( وَ أَدْخَلْناهُمْ فِي رَحْمَتِنا إِنَّهُمْ مِنَ الصَّالِحِينَ )
: ( و ما ايشان را در رحمت خود وارد كرديم ، همانا ايشان از شايستگان بودند )
آنگاه به ذكر سه تن از پيامبران خويشتندار و صبور مىپردازد كه داستان ادريس در
هامش
( 1 ) . در تفسير قمى به سند خود از عبد اللّه بن بكير از امام صادق روايت كرده كه خداوند به عينه اولاد او را كه فوت كرده بودند ، به او بازگردانيد بلكه اولادى افزون بر آنها نيز به او افاضه نمود .