ما هنگام حكم و داورى آنها حاضر بوديم و مناظره و مشاوره آنها را مىديديم و مىشنيديم و ايشان را به راه صواب هدايت مىكرديم ، ظاهرا قضيه به اين صورت بوده كه يكى از آن دو نفر گله گوسفندان خود را شبانه رها كرده تا بدون چوپان در زراعت شخص ديگر چرا كنند و حكم واحد حضرت داوود و سليمان عليه السّلام اين بوده كه صاحب گوسفندان نسبت به مالى كه گوسفندانش از صاحب زراعت تلف كردهاند ، ضامن است .
امّا در كيفيت اجراى حكم ميان سليمان عليه السّلام و داوود عليه السّلام اختلاف وجود داشته و خداى متعال اجتهاد سليمان عليه السّلام را تصديق نموده و آن را حكم خود دانسته است .
حكم داوود عليه السّلام به اين بود كه صاحب گوسفندان بايد گوسفندان خود را براى غرامت به صاحب زرع بدهد ، امّا سليمان حكم كرد كه چون گوسفندان منافع زمين را تلف كردهاند ، صاحب گوسفندان بايد منافع گوسفندان يعنى شير و پشم و زاد و ولد آنها را تا آخر سال به صاحب زراعت بدهد و در هر دو صورت ، هم قيمت گوسفندان و هم بهاى منافع يك سالهء آنها با مقدار زراعت تلف شده برابر بوده است .
( 79 )
( فَفَهَّمْناها سُلَيْمانَ وَ كُلًّا آتَيْنا حُكْماً وَ عِلْماً وَ سَخَّرْنا مَعَ داوُدَ الْجِبالَ يُسَبِّحْنَ وَ الطَّيْرَ وَ كُنَّا فاعِلِينَ )
: ( و حكم حق را به سليمان فهمانديم و هر دو را فرزانگى و دانش داده بوديم و كوهها را براى داوود رام نموديم كه با او تسبيح مىگفتند و پرندگان را نيز ، آرى ما اينچنين كرديم )
( 80 )
( وَ عَلَّمْناهُ صَنْعَةَ لَبُوسٍ لَكُمْ لِتُحْصِنَكُمْ مِنْ بَأْسِكُمْ فَهَلْ أَنْتُمْ شاكِرُونَ )
: ( و به نفع شما ، ساختن زره را به او تعليم داديم تا در جنگ شما را حفظ كند ، آيا شما شكر مىگزاريد ؟ )
يعنى ما حكومت و داورى را به سليمان ياد داديم و به هر دوى آنها ( داوود و سليمان ) حكم و علم داديم ، پس با اين جمله خداوند حكم سليمان را تأييد مىكند و آن را مطابق حكم واقعى الهى مىداند ، امّا در عين حال اين معنا را مىرساند كه حكم هر دوى آنها حكم علمى بوده نه حكم ظنّى .
آنگاه مىفرمايد ما كوهها و پرندگان را مسخّر داوود قرار داديم يعنى كوهها و