سورهء انبياء
بسم اللّه الرّحمن الرّحيم
غرض سوره : كلام سوره پيرامون نبوّت است كه مسأله توحيد و معاد زير بناى آن هستند و آنگاه دربارهء اعراض مردم از دعوت حق و كيفر آنان گفتگو شده و بعد پارهاى از داستانهاى انبياء و ذكر روز جزا را ، بيان فرموده است .
[ آيهء ( 15 - 1 ) دربارهء حساب و قيامت ]
( 1 )
( اقْتَرَبَ لِلنَّاسِ حِسابُهُمْ وَ هُمْ فِي غَفْلَةٍ مُعْرِضُونَ )
: ( زمان حساب دادن مردم نزديك شده و آنها در بىخبرى و غفلت روى گردانند )
مراد از حساب ، همان محاسبه اعمال مردم در روز قيامت توسّط خداى سبحان است ، مىفرمايد : حساب اعمال مردم به ايشان نزديك شد و لازمهء اين امر آن است كه آنها به آنچه از جانب پروردگارشان بسويشان فرستاده شده ، گوش فرا دهند ، امّا در اثر تعلّق دنيا ، قلبهايشان مملّو از حبّ دنيا و زينتهاى آن شده به گونهاى كه ديگر جايى براى ياد قيامت كه دلهايشان را متأثّر كند ، در آن باقى نمانده ، حتّى اگر ديگران هم آنها را متوجه و متذكّر نمايند ، باز هم توجّهى نمىكنند و همچنان در حالت غفلت و بىخبرى هستند چون آنطور كه بايد آن را تصوّر نمىكنند و گرنه قلبهايشان متأثر مىشد و در صدد توبه و ايمان برمىآمدند .
( 2 )
( ما يَأْتِيهِمْ مِنْ ذِكْرٍ مِنْ رَبِّهِمْ مُحْدَثٍ إِلَّا اسْتَمَعُوهُ وَ هُمْ يَلْعَبُونَ )
: ( هيچ تذكّر