( 74 )
( إِنَّهُ مَنْ يَأْتِ رَبَّهُ مُجْرِماً فَإِنَّ لَهُ جَهَنَّمَ لا يَمُوتُ فِيها وَ لا يَحْيى )
: ( همانا هر كس با حالت گنهكارى نزد پروردگارش رود ، جهنمى برايش خواهد بود كه در آن نه مىميرد و نه زندگى مىكند ) يعنى اگر آمرزش خدا براى ما اهميّت دارد و ما را وادار به ايمان مىكند به جهت آنست كه : كسى كه خدا او را نيامرزد قهرا مجرم و گناهكار است و كسى كه با حالت جرم و گناه به ديدار پروردگارش حاضر شود جهنّمى خواهد داشت كه در آنجا با وجود آنهمه عذاب ، نه مىميرد كه از عذاب رها شود و نه بواسطهء آن عذابها مىتواند زندگى درستى داشته باشد و از نعمت حيات بهره ببرد چون در آنجا چيزى كه باعث خوشى زندگى باشد نيست و چيزى كه بدان اميدوار باشند وجود ندارد تا آدمى بواسطهء انتظار نيل به آن خير ، تلخى عذاب را تحمّل كند .
( 75 )
( وَ مَنْ يَأْتِهِ مُؤْمِناً قَدْ عَمِلَ الصَّالِحاتِ فَأُولئِكَ لَهُمُ الدَّرَجاتُ الْعُلى )
: ( و كسى كه با ايمان به پيشگاه او رود و كار شايسته كرده باشد ، ايشان مرتبتهاى رفيع دارند )
( 76 )
( جَنَّاتُ عَدْنٍ تَجْرِي مِنْ تَحْتِهَا الْأَنْهارُ خالِدِينَ فِيها وَ ذلِكَ جَزاءُ مَنْ تَزَكَّى )
: ( بهشتهاى جاويد كه در آن جويها روان است اين پاداش كسى است كه پاك نهاد باشد )
اين دو آيه ، آثار ايمان و عمل صالح را توصيف مىكند ، همچنانكه آيهء قبلى آثار جرم را كه بدنبال كفر و گناه بروز مىكند بيان مىكرد و هر سه آيه در پاسخ به وعده و وعيد فرعون است ، يعنى اگر تو ما را از عذاب سخت مىترسانى ، عذاب پروردگار در حق افراد مجرم سختتر و پايدارتر است و اگر به ما وعدهء پاداش و تقرّب مىدهى بدان كه پاداش پروردگار براى افراد مؤمنى كه عمل شايسته بجا مىآورند بسيار بالاتر و برتر است چون نعمتهاى اخروى پايدار و دائمى است و خداوند اين نعمات را براى كسانى قرار داده كه خويش را تزكيه نمودهاند . يعنى به نحوى صالح ، نفس خود را بارور كردهاند و آن را از رذايل اخلاقى زدوده و به زيور فضايل اخلاقى آراستهاند و با اعتقاد حق و عمل صالح زندگى كردهاند .