[ آيهء ( 72 - 66 ) دربارهء نفى استبعاد مسئلهء معاد ]
( 66 ) ( وَ يَقُولُ الْإِنْسانُ أَ إِذا ما مِتُّ لَسَوْفَ أُخْرَجُ حَيًّا ) : ( انسان مىگويد : آيا پس از مردن در آينده زنده ( از قبر ) بيرون خواهم آمد ؟ ! ) ، از اين آيه تا 6 آيه بعد از آن بعضى از سخنان اهل ضلالت در استبعاد امر معاد و پاسخ آنها ذكر شده است . اين آيه حكايت قول انسانى است كه امر معاد را بعيد دانسته ، ولى انسانى كه خدا او را مجهز به قوّهء عقل نموده و مىداند كه خداوند او را از هيچ آفريده چگونه دربارهء زنده شدن در قيامت استبعاد مىكند و به كار بردن لفظ ( انسان ) اشاره به استمرار انكار از سوى انسان است كه دائما در صدد تغيير نظام الهى و احكام و شرايع اوست خواه با زبان و يا در مرحلهء عمل . ( 67 ) ( أَ وَ لا يَذْكُرُ الْإِنْسانُ أَنَّا خَلَقْناهُ مِنْ قَبْلُ وَ لَمْ يَكُ شَيْئاً ) : ( آيا اين انسان به ياد ندارد كه ما از اوّل او را آفريديم با آنكه چيزى نبود ) ، آيه با استفهام تعجّبى پاسخ مىدهد ، در واقع مىخواهد بگويد ما همانطور كه ابتدا انسان را از هيچ آفريديم در قيامت نيز بر زنده ساختن او قادريم و بهترين دليل بر امكان ، عقلى وقوع معاد ، همان خلقت اوّليه انسان است ، همچنانكه در سورهء يس مىفرمايد : ( قُلْ يُحْيِيهَا الَّذِي أَنْشَأَها أَوَّلَ مَرَّةٍ ) « 1 » ، ( بگو همان كسى كه بار اوّل آن را ايجاد كرد ، آن را زنده مىسازد ) .