خواهند بود و روزيشان بدون انقطاع و پشت سر هم به ايشان خواهد رسيد .
( 63 )
( تِلْكَ الْجَنَّةُ الَّتِي نُورِثُ مِنْ عِبادِنا مَنْ كانَ تَقِيًّا )
: ( اين بهشتى است كه آن را به هر يك از بندگانمان كه پرهيزگار باشد به ارث مىدهيم ) ، ( ارث ) يعنى چيزى كه از شخصى به شخص ديگر برسد ، ( البته بعد از فوت يا رفتن شخص اوّل ) .
در اينجا بهشت را ارث ناميده ، چون هدف از ايجاد بهشت آن بود كه همهء بندگان به آن وارد شوند ، امّا عدهاى به جهت غفلت از ياد خدا و پيروى شهوات از نيل به آن محروم شدند و بهشت فقط به متقيّن اختصاص يافت ، پس در حقيقت بهشت به متقيّن ارث رسيده است .
[ آيهء ( 65 - 64 ) دربارهء ملائكه ]
( 64 )
( وَ ما نَتَنَزَّلُ إِلَّا بِأَمْرِ رَبِّكَ لَهُ ما بَيْنَ أَيْدِينا وَ ما خَلْفَنا وَ ما بَيْنَ ذلِكَ وَ ما كانَ رَبُّكَ نَسِيًّا )
: ( ما فرشتگان ) جز به امر پروردگارت نازل نشويم كه هر چه در پيش رو و پشت سر ماست از اوست ، و پروردگارت فراموشكار نيست ) ، اين آيه و آيهء بعدى كلام فرشتهء وحى است ، امّا به وحى قرآنى و از ناحيهء خداى سبحان .
( تنزّل ) يعنى نزول با كندى و مهلت ، پس ملائكه وحى جز به امر خدا نازل نمىشوند و آنچه زير نظر ايشان و مشرف به آنهاست و آنچه از نظر آنها غائب و مستور است ، همه از آن خداست ، پس ملك خداى متعال محيط است و او متصرّف حقيقى است كه جز او مالك و متصرّفى نيست ، يعنى خداوند مالك وجود ملائكه و مالك متعلّقات و مقدّمات وجود آنها و نيز مالك متعلّقات بعدى وجود آنهاست و به همين دليل هم جز به امر خدا نازل نمىشوند ، و خداوند هيچ چيز از ملك خود را فراموش نمىكند ، بنابراين هرگز در امر تدبير مخلوقات مرتكب اهمال و اختلال نمىشود ، به همين جهت هم در جائى كه نزول ملائكه واجب است ، ابدا امر به نزول آنها را ترك نمىكند و در جائى كه واجب نيست به آن امر نمىنمايد .
( 65 )
( رَبُّ السَّماواتِ وَ الْأَرْضِ وَ ما بَيْنَهُما فَاعْبُدْهُ وَ اصْطَبِرْ لِعِبادَتِهِ هَلْ تَعْلَمُ لَهُ سَمِيًّا )
: ( پروردگار آسمانها و زمين و آنچه ميان آنهاست ، پس او را عبادت كن و در امر پرستش او شكيبائى ورز ، آيا همتايى براى او مىشناسى ؟ ! ) ، ( سمّىّ ) يعنى همنام يا مثل و