خَيْرٌ مَقاماً وَ أَحْسَنُ نَدِيًّا )
: ( و زمانيكه آيات روشن ما برايشان خوانده شود ، كسانى كه كافر شدند به مؤمنان گويند : كداميك از دو گروه ، مكان بهتر و مجلس آراستهترى دارند ) ، ( مقام ) اسم مكان از قيام است ، يعنى مسكن و ( ندىّ ) به معناى مجلس و يا خصوص مجلس مشورت است .
مىفرمايد : زمانيكه آيات ما را كه در حجيّت و دلالت واضح است ، براى مردم ، اعم از كافر و مؤمن ، خوانده شود ، با اينكه هيچ جايى براى ترديد باقى نمىگذارد ، امّا باز هم گروهى از آنها كه همان كافران هستند به گروه مؤمنان مىگويند : خودتان بگوييد ، كداميك از ما دو گروه از جهت خانه و مجلس بهتريم ؟ يعنى مقصود آنها اين است كه حالا كه ما در زندگى دنيا از شما بهرهمندتر هستيم و وضع بهترى داريم ، سعادت در كيش و ملت ماست ، چون سعادتى وراى اين تمتّعات زندگى مادّى و دنيوى وجود ندارد ، پس حقّ با ماست .
( 74 )
( وَ كَمْ أَهْلَكْنا قَبْلَهُمْ مِنْ قَرْنٍ هُمْ أَحْسَنُ أَثاثاً وَ رِءْياً )
: ( و چه بسيار مردمان هم عصرى كه پيش از اينها بودند و اثاث و منظرشان بهتر از ايشان بود ، هلاك كرديم ) ، ( قرن ) يعنى مردم همزمان و ( اثاث ) يعنى متاع خانه و ( رءى ) يعنى چشم انداز و منظر .
چون كفّار در آيه قبلى با مؤمنان احتجاج كردند كه ما در دنيا از نظر مقام و مجلس بهتر از شمائيم و از حيات اخروى غافل شدند ، لذا خداى متعال در جواب ايشان مىفرمايد : چه بسيار جماعتهايى كه از نظر كالا و مجلس و منظر بسيار بهتر از ايشان بودند و ما آنها را هلاك كرديم .
يعنى دنيا دار اقامت نيست و متاع آن فانيست ، ولى آخرت دار بقاء است ، پس سعادت انسان در دنيا مدّت محدود و اندكى است كه در برابر ابديّتى كه در آخرت در پيش دارد ، ابدا ارزشى ندارد و اين تمتّعات اندك و محدود دنيائى نمىتواند مانع از غضب پروردگار شود .
نظير اين شبهه از قول فرعون نيز نقل شده كه به مردمش مىگويد : آيا من پادشاه مصر نيستم ، و اين نهرها در مملكت من جريان ندارد و نمىبينيد كه من بهتر از اين مرد پست