ذكر جلوس و ايّام دولت علاء الدّين محمّد بن الحسن بن محمّد داعى هفتم [ 59 ]
و او علاء الدّين محمّد بن حسن بن محمّد بن نزار بن معدّ بن على بن منصور بود ، به ايّام نه سالگى به جاى پدر بنشست . و جلال الدّين همين يك پسر علاء الدّين بيشتر نداشت . و جلال الدّين را مرض موت اسهال بوده است . تهمت نهادند كه زنان او به اتّفاق خواهرش و جماعت خويشان او را زهر دادند .
وزير كه به حكم وصايت او مدبّر ملك بود و مدبّر دولت و مربّى پسرش علاء الدّين ، خلقى بسيار از اقارب او و خواهر و زنان و خواصّ و اهل بطانهء او بدان تهمت بكشت و بعضى را بسوخت . علاء الدّين كودك بود و تأديبى تمام نيافته .
و مذهب مزيّف و طريقهء مزخرف ايشان آنست كه امام در حالت كودكى و پيرى و جوانى و كهلى در معنى اصل يكسان است ، و هرچه او گويد و كند در هرحال كه باشد حق و نيكو تواند بود ، و [ امتثال ] فرمان او در هرشيوه كه فرمودى هيچ آفريده انكار و منع نتوانستى كردن ، و تأديب و نصايح و هدايت و ارشاد او در اعتقاد خويش جايز نداشتندى و رخصت ندادندى ، لاجرم از