فخر الدين عراقى ابراهيم بن شهريار همدانى عراقى ملقب به فخر الدين و متخلص به عراقى كه گاهى تخفيفا فخر عراقى هم گويند از مشايخ عرفا و مشاهير شعراى ايرانى و در اصول طريقت و عرفان بسيار كامل و هشيار و عارف اسرار و عاشق شعار و در وجد و حال بىمانند و مثال و از مريدان شيخ شهاب الدين سهروردى متوفى حدود 630 و از كودكى حافظ قرآن بوده و آن را به لحنى مىخوانده كه اهل همدان - كه مولد و منشأ وى بوده - شيفتهء وى مىبودند . در خردسالى به تحصيل علوم پرداخته و مدتى در عراق و هندوستان و بلاد ديگر سياحتها كرده و گويند با شمس تبريزى در يك چله خانه به رياضت پرداخته ، عاقبت در سال 688 يا 709 يا به زعم بعضى در سال 608 هجرى در دمشق شام وفات يافته و در قريهء صالحيه نزد قبر محيى الدين ابن العربى مدفون گرديد ( ريحانة الادب ، ذيل عراقى ) .
قطب الدين شيرازى محمود بن مسعود بن مصلح فارسى كازرونى اشعرى شافعى مكنى به ابو الثناء از اكابر علماى قرن هشتم هجرى و از شاگردان خواجه نصير الدين طوسى و صدر الدين قونوى و كاتبى قزوينى است . وفات وى در 24 رمضان سال 710 يا 716 در تبريز اتفاق افتاد و در قبرستان چرنداب نزديك قبر قاضى بيضاوى دفن گرديد ( لغت نامهء دهخدا ، ذيل قطب الدين ) .
احمد بن ابراهيم بن عبد الغنى بن اسحاق قاضى القضاة و لقبش شمس الدين و كنيهاش ابو العباس عالمى است فاضل كه نخست حنبلى بوده و اخيرا مذهب حنفى را اختيار كرده و جامع فقه و اصول و از مشايخ معقول و منقول بوده . ولادتش در سال ششصد و سى و هفتم و وفاتش در سال هفتصد و يكم يا هفتصد و دهم هجرى بوده است . از كتب اوست : الغاية فى شرح الهداية ( ريحانة الادب ، ذيل سروجى ) .
نجم الدين احمد بن على بن الرفعه . وى بر كتاب الوسيط غزالى شرحى نوشته است در 60 مجلد به نام المطلب ( لغت نامهء دهخدا ) .
ابن منظور جمال الدين ابو الفضل محمد بن مكرم بن على الانصارى الخزرجى الافريقى المصرى . مولد او به سال 630 بود . از ابن المقير و غير او حديث شنوده و روايت كرده است و بسيارى از مطولات نحو و جز آن مانند اغانى و عقد و ذخيره و مفردات ابن ابيطار را اختصار كرده . به تمام عمر در خدمت ديوان انشاء بوده است و سبكى و ذهبى از او روايت دارند . او
تقويم التواريخ ( فارسى ) — صفحة 414
مساهمون: مصطفى بن عبدالله چلپي ( حاجي خليفة )
ص٤١٤