تولد او به سال 611 ه . ق بوده است اما وفاتش را به اختلاف سال 697 يا حدود سال 700 و بعد از سال 700 ياد كردهاند ( لغت نامهء دهخدا ، ذيل على كازرونى ) .
اوحدى مراغى ( اوحد الدين بن حسين ) از مردم مراغه و نشأت او در اصفهان بوده است . از مشاهير شعرا و عرفاى ايرانى است . در عهد ارغون خان مغول تبرز يافت و از اوحدى كرمانى كسب كمال كرد . ديوانى مرتب مشتمل بر پانزده هزار بيت از قصايد و غزليات و قطعات و ترجيعات دارد . مثنوى متصوفانهء موسوم به « جام جم » از اوست كه به طرز حديقهء حكيم سنائى سروده و مشتمل بر پنج هزار بيت و حاوى لطائف شعر و معارف صوفيه است . مؤلف مجمع الفصحاء فوت او را در 554 و مؤلف تذكرهء دولتشاهى 677 و سفينة الشعراء 697 و قاموس الاعلام 738 نقل كنند . . . ( لغت نامهء دهخدا ، ذيل اوحدى ) .
ابن نحاس محمد بن ابراهيم بن محمد قارى نحوى حلبى الولاده مصرى الاقامه ملقب به بهاء الدين و مكنى به ابو عبد الله و معروف به ابن نحاس از مشاهير ادباى قرن هفتم هجرى است كه استاد ابو حيان بوده و در علم لسان و قرائت مشهور مىباشد . تدريس مدرسهء منصوريهء مصر و جامع ابن طولون به دو مفوض بود . در سال ششصد و نود و هشتم از هجرت درگذشت ( ريحانة الادب ، مادهء ابن نحاس ) .
ابن نقيب جمال الدين ابو عبد الله محمد بن سليمان اصلا ايرانى از مردم بلخ بود و در بيت المقدس پرورش يافت ، سپس چندى به مصر در مدرسهء عاشوريه تدريس داشت . مولد او به سال 611 و وفات در 698 بوده است ( لغت نامهء دهخدا ، ذيل ابن نقيب ) .
جمال الدين ابو الدر ياقوت مستعصمى بغدادى خطاط شهير درگذشته به سال 698 هجرى قمرى . وى به خط بديع خود مخصوصا به سبب نسخ قرآنى كه آنها را به دست خود نوشته شهرت يافته است . . . ( لغت نامهء دهخدا ) .
آل عثمان پادشاهان تركيه بودند كه از سال 699 تا 1342 ه . ق در آسياى صغير سلطنت داشتهاند . مؤسس اين سلسله كه به نام او منسوب شدهاند عثمان بن ارطغرل و شمارهء آنها 38 تن و آخرين آنان عبد العزيز ثانى و انقراض اين دودمان در نتيجهء برقرار شدن حكومت جمهورى
تقويم التواريخ ( فارسى ) — صفحة 411
مساهمون: مصطفى بن عبدالله چلپي ( حاجي خليفة )
ص٤١١