همين جهت به « معلم » نيز معروف بود . به سال 532 هجرى در دمشق تولد و به سال 615 هجرى وفات يافت ( لغت نامهء دهخدا ) . اعلام زركلى و معجم المؤلفين و ريحانة الادب و لغت نامهء دهخدا تولد وى را در 532 و وفاتش را در 613 آوردهاند . حاجى خليفه در كتاب ديگر خود كشف الظنون نيز در معرفى كتاب « منتخب » فوت وى را در 615 آورده است : المنتخب . . .
لشهاب الدين فتيان بن على بن فتيان الدمشقى المعروف بالشاغورى المتوفى سنة 615 خمس عشرة و ست مائة .
علم الدين عراقى عبد الكريم بن على بن عمر شافعى انصارى حافظ از علماى بزرگ شافعى در قرن هشتم هجرى بود و در فقه و اصول و تفسير و حساب و علوم عربى مهارت داشت و داراى حسن خط نيز بود . در مدرسهء منصوريه نيز درس تفسير مىگفت و اكثر طلاب علوم ديار مصر از وى استفاده كردهاند . در اواخر عمر نابينا شد و در سال 704 ه . ق درگذشت ( لغت نامهء دهخدا ذيل علم الدين عراقى ) .
عبد المؤمن ابن خلف الدمياطى مكنّى به ابو محمد و ملقب به شرف الدين ، حافظ حديث و از اكابر شافعيين است . به سال 613 ه . ق به دمياط متولد شد و به سال 705 به مرگ مفاجاة به قاهره درگذشت .
آل براق يا قتلغ خانيان يا قراختائيان كرمان عنوان سلسلهاى از امراى قراختائى است كه از 619 تا 703 ه . ق در كرمان حكومت كردهاند . مؤسس اين سلسله براق حاجب از جانب خليفه ملقب به « قتلغ سلطان » شد و به همين جهت اين سلسله به قتلغ خانيان هم معروف شدهاند . وى در 619 در كرمان به تأسيس امارت پرداخت ( دائرة المعارف فارسى ) .
ركن الدين مظفر بيبرس جوشن گير چهاردهمين نفر از مماليك برجى است كه از 708 تا 709 بر مصر حكومت كرد ( طبقات سلاطين اسلام ، ص 71 ) .
ابن عطاء الله تاج الدين ابو الفضل احمد بن محمد اسكندرى شاذلى صوفى معروف به اين عطاء الله كه خصم الد ابن تيميهء معروف است . وفات او به سال 709 بوده و او راست كتاب الحكم العطائيه و . . . ( لغت نامهء دهخدا ) .
تقويم التواريخ ( فارسى ) — صفحة 413
مساهمون: مصطفى بن عبدالله چلپي ( حاجي خليفة )
ص٤١٣