بوده است . . . ( لغت نامهء دهخدا ) .
ابن فرح شهاب الدين ابو العباس احمد بن فرح بن احمد لخمى اشبيلى شافعى . مولد او به اشبيليه به سال 625 بود . در 646 اسير فرنگ شد از آنجا گريخته به مصر و شام رفته به فراگرفتن علم و ادب پرداخت و پس از آن در شهر دمشق اقامت گزيد و در جامع اموى به تدريس اشتغال ورزيد و آنگاه كه مشيخت دار الحديث نوريه به دو عرضه كردند از قبول سرباز زد . وفات او در 699 بوده است ( لغت نامهء دهخدا ، ذيل ابن فرح ) .
علاء الدين اسود على بن عمر از علماى حنفيهء اواخر قرن هفتم هجرى است كه به قره خواجه معروف است . از تأليفات اوست : العناية فى شرح الوقاية در دو جلد . . . ( لغت نامهء دهخدا ، ذيل علاء الدين ) .
حاكم بامر الله عباسى زركلى گويد : ابو العباس احمد بن على بن احمد بن مسترشد بن مستظهر دومين خليفهء عباسى مصر است كه در زمان الظاهر بيبرس پس از آن كه خبر مفقود شدن مستنصر منتشر شده بود ظهور كرد و پيوستگى نسب خويش به عباسيان را نزد بيبرس به سال 660 اثبات كرد . پس بيبرس با او بيعت كرد و آنچه با مستنصر بود به دو تقويض و خطبه و سكه به نام او كرد . سپس او را معززا در برج زندانى كرد ! و وى آنجا ببود تا سال 701 كه در قاهره بمرد و از امر سلطنت هيچ به دست او نبود ( به نقل از لغت نامهء دهخدا ، ذيل حاكم ) .
ابو نمى محمد بن ابى سعيد بن على بن قتاده يكى از شرفاى مكه از سلسله بنو قتاده و اين سلسله از اولاد حسن بن على بن ابى طالب عليه السّلام بودهاند . ابو نمى محمد مدت پنجاه سال ( از سال 652 ) شريفى مكه داشت و به سال 701 درگذشت . و او محمد اول از اين خانواده است ( لغت نامهء دهخدا ، ذيل ابو نمى ) . نيز رجوع شود به الفصول الفخريه ، ص 122 .
تقى الدين ابو الفتح محمد بن على قشيرى ( 625 تا 702 ) به وفور علم در زمان خود مشهور و قاضى القضاة مصر بوده است ( لغت نامهء دهخدا ) .
شهاب الدين فتيان بن على بن فتيان الاسدى الدمشقى معروف به شاغورى نحوى و اديب و شاعر و به پادشاهان نزديك بود و آنان را مدح مىگفت و فرزندان ايشان را علم مىآموخت به
تقويم التواريخ ( فارسى ) — صفحة 412
مساهمون: مصطفى بن عبدالله چلپي ( حاجي خليفة )
ص٤١٢