دهخدا ، ذيل اسحاق بن محمد .
حسين بن اسماعيل بن محمد محاملى ( 235 تا 330 ه . ق ) قاضى و از محدّثين و ثقه و صادق و پرهيزگار بود ( لغت نامهء دهخدا ، ذيل محاملى ) و نيز الاعلام ، ج 2 ، ص 251 .
ابو بكر محمد بن اسماعيل فرغانى صوفى ، استاد ابو بكر دقاق كه در ميان مشايخ ، شهرت دارد در همين سال درگذشت ( كامل ابن اثير ، وقايع سال 331 ) .
عبد الله بن محمد بن منازل از طبقهء رابعه است . از بزرگان مشايخ نيشابور بوده . . . ( نفحات الانس ، ص 212 ) .
توزون ( م 334 ه . ق ) امير ترك و به قولى ديلم در عهد خلفا و امير الامراء بغداد در دورهء خلافت متقى عباسى . وى بعد از قتل ابن رائق به كمك تركها مقام امير الامرائى يافت اما خليفه از او وحشت يافت و با كسان خويش از بغداد گريخته به موصل رفت اما توزون با پيغام و سوگند ، خليفه را ايمن گردانيد و چون خليفه از موصل به بغداد آمد او را گرفته خلع كرده پسرش به نام مستكفى بالله را به جاى او به خلافت برداشت ليكن دولت توزون نيز طولى نكشيد و سال بعد به بيمارى فلج وفات يافت ( دائرة المعارف فارسى ) .
ابن عقده احمد بن محمد بن سعيد همدانى محدث زيدى . او به كثرت تصنيف و بسيارى احاديث محفوظه معروف است . وفات او به سال 333 در كوفه بوده است ( لغت نامه دهخدا ) .
ابن ولاد ابو العباس احمد بن محمد مصرى فقيه نحوى . او در « كتاب الانتصار » اقوال سيبويه را تأييد و آراء مبرد را تضعيف كرده است . وفاتش به سال 332 بوده است ( لغت نامهء دهخدا ، ذيل ابن ولاد ، اعلام زركلى ، ج 1 ، ص 198 ) .
ابو يزيد مخلد بن كيداد خارجى ملقب به صاحب الحمار . او به اول معلم كتاب بود و چون پيوسته بر خر نشستى او را صاحب الحمار خواندندى . وى در اوايل مائهء چهارم هجرى به زمان ملوك فاطمى در مصر خروج كرد و مدت بيست و پنج سال در طرابلس و تونس و جهات مغرب به يغما و تخريب و حرق قصبات و قتل مردم آن نواحى پرداخت و آنان كه از كشتن جان بردند به
تقويم التواريخ ( فارسى ) — صفحة 294
مساهمون: مصطفى بن عبدالله چلپي ( حاجي خليفة )
ص٢٩٤