ه . ق ) نديم ، اديب ، آوازه خوان ، اهل بغداد و از بقاياى برمكيان بود . به دليل برجستگى چشمهايش ، ابن معتز به او لقب « جحظه » داد و اين لقب بر او ماند . كثير الروايه و متبحّر در علوم گوناگونى چون لغت و نجوم بود . شعر نيكو مىسرود و گزيده گوى و آگاه به موسيقى بود . در آهنگ سازى كسى به پاى او نمىرسيد . . . ( الاعلام ، ج 1 ، ص 102 ) .
عبد الرحمن بن محمد ابى حاتم الرازى ( 240 تا 327 ه ) از حافظان بزرگ حديث بود ( الاعلام ، ج 4 ، ص 99 ) .
محمد بن جعفر بن محمد بن سهل ، ابو بكر الخرائطى السامرى ( 240 تا 327 ) از حافظان فاضل و اهل سامره بود كه در فلسطين زاده شد و در يافا درگذشت ( الاعلام ، ج 6 ، ص 297 ) .
محمد بن طغج اخشيدى از حكام اخشيديه است كه از 323 تا 334 در مصر فرمانروائى مىكرد .
ابن عبد ربه ابو عمر احمد بن محمد بن عبد ربه ( 246 تا 328 ه . ق ) اديب بزرگ ، نويسندهء « العقد الفريد » و اهل قرطبه بود . شاعرى نامدار بود كه بيشتر به گردآورى اخبار اديبان مىپرداخت . اشعار بسيار داشت و در روزگار خود از شهرتى بسزا برخوردار بود . ( الاعلام ، ج 1 ، ص 197 ) .
حسن بن احمد بن يزيد الاصطخرى الشافعى ( ابو سعيد ) ( 244 تا 328 ه . ق ) فقيهى بود كه در قم قضاوت نمود و در بغداد ، امور حسبيه را به عهده گرفت ( معجم المؤلفين ، ج 3 ، ص 204 ) .
ابو بكر محمد بن قاسم انبارى يا ابن انبارى اول ( 231 تا 328 ه . ق ) اديب و نحوى و لغوى عرب ، از شاگردان پدر خود ( قاسم بن محمد انبارى ) و ثعلب و به قوت حافظه معروف بود ( دائرة المعارف فارسى ) .
ابو محمد مرتعش عبد الله بن محمد نيشابورى ( م 328 ه . ق ) صحبت جنيد دريافته است و اقامت او به بغداد در مسجد شونيزيه بود . رجوع شود به لغت نامهء دهخدا ، ذيل ابو محمد .
تقويم التواريخ ( فارسى ) — صفحة 292
مساهمون: مصطفى بن عبدالله چلپي ( حاجي خليفة )
ص٢٩٢