محمد بن الوليد بن ولاد التميمى ( 248 تا 298 ه . ق ) از نحويان مصر بود كه همانجا زاده شد و همانجا درگذشت ( الاعلام ، ج 7 ، ص 359 ) .
ابن فرات ابو الحسن على بن محمد ( مقتول در 313 ه . ق ) وزير معروف خليفه مقتدر عباسى از ناموران و كريمان عهد خويش بود . وى سه نوبت وزارت مقتدر خليفه يافت . ابن فرات در نوبت سوم وزارت خويش ابن مقله را گرفت و چندى بعد آزاد كرد . همچنين در اين نوبت از وزارت بود كه گرفتار شد و به قتل رسيد ( دائرة المعارف فارسى ) .
ابن كيسان محمد بن احمد نحوى . نحو را از فريقين يعنى كوفيين و بصريين فراگرفت و خلط دو مذهب مىكرد و رؤسا و اشرف به صحبت او گرد مىآمدند . وفاتش به سال 299 بود ( لغت نامهء دهخدا ) .
ابن راوندى ابو الحسين احمد بن يحيى بن اسحاق ( 205 تا 298 ) اصلا ايرانى از مردم راوند ميان اصفهان و كاشان بود . از متكلمين زمان خويش بود و اقوال و عقايدى مخصوص به خود داشته است . ابن نديم گويد : او در اول امر مردى خوش سيرت و نيكو مذهب و با آزرم بود و به جهاتى كه پيش آمد از جملهء آن صفات بگشت چنان كه بيشتر كتب او كفريات است . . . ( لغت نامهء دهخدا ، ذيل ابن راوندى ) . در تاريخ فوت او اختلاف است . سال 245 را هم ذكر كردهاند ولى تاريخ 298 در الاعلام زركلى آمده .
جعفر بن محمد بن الحسن ، ابو بكر الفريابى ( 207 تا 301 ه ) قاضى ، آگاه به حديث ، تركى الاصل و اهل فارياب ( از نواحى بلخ ) بود كه در مصر و بغداد ، حديث مىگفت ( الاعلام ، ج 2 ، ص 123 ) .
احمد بن شعيب بن على النسائى ( 215 تا 303 ه . ق ) محدث ، حافظ و زادهء نسا بود كه به نيشابور ، عراق ، شام ، جزيره ، مصر و حجاز سفر كرد . بسيارى از او روايت كردهاند . در ماه شعبان در مكه درگذشت ( معجم المؤلفين ، ج 1 ، ص 244 ) .
حسن بن سفيان بن عامر الشيبانى النسوى ( 213 تا 303 ه . ق ) در روزگار خود ، محدّث خراسان بود . در فقه و ادب سرآمد ديگران به شمار مىآمد . نسبتش به نسا - يكى از شهرهاى
تقويم التواريخ ( فارسى ) — صفحة 283
مساهمون: مصطفى بن عبدالله چلپي ( حاجي خليفة )
ص٢٨٣