و پس از آن حكومت « رخد » را يافت تا بالاخره حكومت او به كرمان و فارس قرار گرفت تا اين كه روز شنبه چهار روز باقى از ذى القعدهء سنهء 299 از شيراز به هزيمت رفت و به سيرجان و بم شد تا اين كه خود را به هرات رسانيد . مقتدر نامهاى نوشت سوى احمد بن اسماعيل كه سبكرى را بفرست . احمد بن اسماعيل در جمادى الآخر سنهء 299 او را به بغداد فرستاد ( لغت نامهء دهخدا ) .
عبيديه يا فاطميان سلسلهاى شيعى اسماعيلى بودند كه از 297 تا 567 ه ق ابتدا در افريقاى شمالى و سپس در مصر سلطنت كردند .
بنى مدرار در سال 352 منقرض شدند و ابتداى كار آنان در سال 155 بوده است ( معجم الانساب زامباور ، ج 1 ، ص 102 ) .
رستميان يا بنى رستم سلسلهاى از ائمهء اباضى بودند كه از حدود سال 160 تا اواخر قرن سوم ميلادى بر تاهرت فرمانروائى كردند . مؤسس اين سلسله عبد الرحمن بن رستم اصلا ايرانى بود .
وى حكومت قيروان داشت ولى در مقابل مهاجمين از آنجا گريخت . در 144 تاهرت را بنا نهاد و در حدود سال 160 اباضيه او را امام خود شناختند . آخرين امام اين سلسله يعقوب بن الافلح ( م 296 ه ق ؟ ) ظاهرا دوبار امامت كرد و در دفعهء دوم با حملهء بربرها به سركردگى ابو عبد الله داعى شيعه و مؤسس استيلاى فاطميان بر افريقاى شمالى ، مواجه شد و خاندان رستمى بر افتاد .
رستميان در مقابل خلفاى بغداد و اغالبه - كه تابع آنها بودند - از خلفاى اموى اندلس هواخواهى مىكردند و با آنان روابط دوستانه داشتند ( دائرة المعارف فارسى ) .
عمرو بن عثمان بن كرب المكى ( م 297 ه ) صوفى ، اصولى و اهل مكه بود . از اصفهان ديدار كرد و در بغداد درگذشت ( الاعلام ، ج 5 ، ص 252 ) .
محمد بن داود بن على بن خلف الظاهرى ( 255 تا 297 ) اديب ، مناظر ، شاعر و تيزهوشى از خطهء اصفهان بود . اما در بغداد زاده شد و در آنجا كشته شد ( الاعلام ، ج 6 ، ص 355 و نيز لغت نامهء دهخدا ، ذيل ابن داود ظاهرى ) .
حسين بن حمدان ( م 305 ه ق ) از امراى سلسلهء حمدانيان بود . در اوايل سال 282 كه خليفه
تقويم التواريخ ( فارسى ) — صفحة 281
مساهمون: مصطفى بن عبدالله چلپي ( حاجي خليفة )
ص٢٨١