پيشوايى بزرگ بود كه استادى قرائت در مصر به دو ختم شد . مردم از هر گوشه نزد او مىشتافتند .
او فرماندهء شهربانان مكه بود ( الاعلام ، ج 7 ، ص 62 ) .
احمد بن عمرو بن عبد الخالق ابو بكر البزاز ( م 292 ه ) از حافظان و حديث شناسان بصره بود . در پايان عمر خود در اصفهان و بغداد و شام حديث مىگفت . در رمله درگذشت و صاحب دو مسند بزرگ و كوچك بود ( الاعلام ، ج 1 ، ص 182 ) .
عبد الحميد بن عبد العزيز ابو خازم ( م 292 ) قاضى ، مقسّم ارث و اهل بصره بود . در شام ، كوفه و كرخ بغداد بر كرسى قضاوت نشست . او داراى اشعار و كتابهايى هم بود . . . ( الاعلام ، ج 4 ، ص 58 ) .
ابو العباس عبد الله بن محمد الناشىء الانبارى ( م 293 ه ) شاعرى نيكو سرا بود كه از طبقهء ابن رومى و بحترى به شمار مىرفت . اصلش از انبار بود و مدت زيادى در بغداد زندگى كرد .
سپس به مصر رفت و همان جا درگذشت . به او ابن شرشير گفته مىشد . و در علوم ادبى ، دينى و منطق تبحر داشت ( الاعلام ، ج 4 ، ص 261 ) .
ابراهيم بن معقل بن الحجاج النسفى ( م 295 ه ) محدّث ، قاضى و عالم نسف بود ( الاعلام ، ج 1 ، ص 70 ) .
محمد بن اسماعيل بن مهران النيسابورى الاسماعيلى ( م 295 ه ) از حافظان ثقه به شمار مىرفت ( الاعلام ، ج 6 ، ص 259 ) .
ابو الحسن احمد بن محمد النورى ( م 295 ه ) از صوفيه بود و يكى از كتابهايش « مقامات القلوب » نام داشت ( معجم المؤلفين ، ج 2 ، ص 166 ) .
سبكرى نام يكى از غلامانى است كه يعقوب ليث صفارى با خود از سيستان بياورد و عمرو ليث او را به بغداد فرستاد با هديههاى نيكو به نزديك موفق . و در زمان امارت ابو الحسن طاهر بن محمد و ليث بن على حكومت فارس را يافت ولى در زمان طاهر از او تبعيت نكرد و بر او مستولى شد . در اين موقع على بن ليث به سيستان مخفى بود و سبكرى سر با او يكى داشت
تقويم التواريخ ( فارسى ) — صفحة 280
مساهمون: مصطفى بن عبدالله چلپي ( حاجي خليفة )
ص٢٨٠