بلخ اتفاق افتاد ( دائرة المعارف فارسى ) .
ابن راهويه اسحاق بن ابراهيم بن مخلد مروزى . ولادت 161 يا 162 يا 163 وفات 237 يا 238 . محدث مشهور و از مردم خراسان بود . آخر عمر در نيشابور مسكن گزيد و همانجا درگذشت ( لغت نامهء دهخدا ، ذيل ابن راهويه ) .
احمد بن ابى دؤاد ( متوفاى 240 ه . ق ) از مشاهير قضات و ائمهء معتزله ، مردى زيرك و فرزانه و خوش بيان بود . در نزد مأمون خليفهء عباسى تقرب و مكانت داشت و معتصم عباسى او را منصب قاضى القضاتى داد و در عهد واثق عباسى نيز همچنان حشمت و آبروى تمام داشت .
در اول عهد متوكل عباسى بيمار و فالج و خانهنشين گشت . ابن ابى دؤاد در زمان معتصم در قضيهء اعتقاد به خلق قرآن ، خليفه را بر احمد بن احمد برآغاليد ( دائرة المعارف فارسى ) .
ابو ثور ابراهيم بن خالد كلبى در بغداد به دنيا آمد . نخست در فقه از اصحاب راى بود و پس از آن كه در بغداد درك صحبت امام شافعى كرد از طريقهء عراقيان بگشت و مذهب شافعى گرفت و سپس خود عقايدى خاص در مذهب شافعى پديد كرد كه مىتوان آن را طريقهء ديگرى از مذاهب عامه به شمار آورد و فقهاى ارمينيه و آذربايجان تا قرن چهارم بر مذهب او بودند . وفات وى را در 246 نيز نوشتهاند ( لغت نامهء دهخدا ، ذيل ابو ثور ) .
خليفة بن خياط بن خليفة الشيبانى البصرى ( م 240 ه ) محدث و نسب شناس اخبارى ( الاعلام ، ج 2 ، ص 361 ) .
عبد السلام بن سعيد بن حبيب فقيه مالكى . اصل او از حمص است . رياست علمى مغرب به دو منتهى شد . قضاوت قيروان يافت . ولادتش در شب اول رمضان سال 160 بود و روز سه شنبه نهم رجب سال 240 درگذشت ( لغت نامهء دهخدا ) .
قتيبة بن سعيد بن جميل الثقفى ( 150 تا 240 ه ) از راويان بزرگ بود . در بغلان ( روستايى در بلخ ) زاده شد و ساكن عراق گشت ( الاعلام ، ج 6 ، ص 27 ) .
حضرت احمد بن خضرويه البلخى - قدس سره - از طبقهء اوليست . از بزرگان مشايخ خراسان
تقويم التواريخ ( فارسى ) — صفحة 266
مساهمون: مصطفى بن عبدالله چلپي ( حاجي خليفة )
ص٢٦٦