بصره رفت و در آنجا ماند و درگذشت ( الاعلام ، ج 3 ، ص 310 ) .
ابن الماجشون : عبد الملك بن عبد العزيز بن عبد الله التيمى ، ابن الماجشون ( م 212 ه . ق ) فقيهى زبان آور و مالكى مذهب بود . در زمان او فتوا بر مدار او مىچرخيد . همان گونه كه پيش از او پدرش مرجع فتاوا بود . وى در حضر و سفر ، اشتياق بسيارى به شنيدن غنا داشت . ( الاعلام زركلى ، ج 4 ، ص 305 ) .
عبد الله بن عبد الحكم بن اعين بن ليث ( 150 تا 214 ه . ق ) فقيه مصرى و از دانشمندان و شاگردان برجستهء مالك بود كه رياست علمى مصر پس از اشهب به او رسيد . در اسكندريه زاده شد و در قاهره درگذشت ( الاعلام ، ج 4 ، ص 229 ) . پسران او از دانشمندان عصر خود بودهاند و چون در مسئلهء خلق قرآن با واثق خليفهء بغداد مخالفت كردند شكنجه و آزار بسيار ديدند ( لغت نامهء دهخدا ، ذيل ابن عبد الحكم ) .
ابو سعيد عبد الملك بن قريب اصمعى ( 122 تا 213 ) دانشمند عرب و از بزرگترين علماى لغت . متولد بصره بود و با مردم قبايل معاشرت مىكرد و بدين طريق از لغتها و لهجههاى بدويان اطلاع فراوان پيدا كرد . مدتى در بغداد نديم هارون الرشيد بود و پس از مرگ او به بصره بازگشت و در آنجا ( و به قولى در مرو ) وفات يافت ( دائرة المعارف فارسى ) .
عبد الملك بن هشام ، نحوى عرب و از علماى انساب . معروفترين اثر وى كتاب سيرة رسول الله است ( دائرة المعارف فارسى ) .
بشر بن غياث بن عبد الرحمن المريسى ( م 218 ه . ق ) فقيه معتزلى و آگاه به فلسفه كه متهم به زندقه بود . او رئيس فرقهء « مريسيه » كه به ارجاء اعتقاد داشت بود . . . ( الاعلام ، ج 2 ، ص 28 ) .
ابو حفص كبير ابو عبد الله . او راست كتاب الرد على اهل الاهواء ، كتاب فوائد ابى حفص ( لغت نامه دهخدا ) .
الفضل بن دكين بن حماد التيمى ( 130 تا 219 ه . ) محدّث و حافظ اهل كوفه و از شيوخ بخارى و مسلم بود . امامى مذهب بود و فرقهء « دكينيه » به او منسوب است . ( الاعلام ، ج 5 ،
تقويم التواريخ ( فارسى ) — صفحة 260
مساهمون: مصطفى بن عبدالله چلپي ( حاجي خليفة )
ص٢٦٠