يعقوب بن اسحاق بن زيد حضرمى هشتمين قراء عشره است ( معجم الادباء ، ج 7 ، ص 302 ) .
او به سال 117 در بصره به دنيا آمد و در همان شهر به سال 205 در گذشت . از خاندان علم و ادب عرب و امام و مقرى بصره بود . ( لغت نامهء دهخدا ، ذيل يعقوب ) .
محمد بن مستنير بن احمد بصرى نحوى لغوى از مشاهير دانشمندان ادب و نحو و لغت است . وى از ادباى مجلس ابو دلف عجلى و معلم فرزندان وى بوده است . ادب را از سيبويه و ديگر علماى بصره فرا گرفت . به سال 206 در بغداد درگذشت ( لغت نامهء دهخدا ، ذيل عنوان قطرب ) .
يزيد بن هارون بن زادان سلمى واسطى ( 118 تا 206 ه ) در حديث از حافظان ثقه و در علوم دين استاد و محيط و در هوشيارى و شخصيت انسانى ممتاز بود . اصل او از بخارا ولى زادگاه و آرامگاهش واسط بود . هفتاد هزار تن در محضر او گرد مىآمدند و او بيست و چهار هزار حديث مستند حفظ كرده بود . وى در واسط درگذشت ( لغت نامهء دهخدا ، ذيل يزيد ) .
محمد بن عمرو ( در اعلام و وفيات : عمر ) واقدى از محدثان و از قديمى ترين مورخان است . به سال 130 متولد شد و در 207 درگذشت ( لغت نامهء دهخدا ، ذيل واقدى ) .
هيثم بن عدى بن عبد الرحمن الطائى البحترى الكوفى ( 114 تا 207 ه ) مورخ ، اديب و نسب شناس بود . زادگاهش منبج و سكونت و شهرتش در كوفه بود . در فم الصلح ( نزديك واسط ) و نزد حسن بن سهل درگذشت . همنشين منصور ، مهدى ، هادى و رشيد بود . . . ( الاعلام ، ج 9 ، ص 114 ) .
يحيى بن زياد بن عبد الله الديلمى ( 144 تا 207 ه ) معروف به فرّاء ، امام كوفيان و داناترين آنها به نحو ، لغت و فنون ادب بود . در كوفه زاده شد و به بغداد رفت . مأمون تربيت دو فرزندش را به او سپرده بود . . . ( الاعلام ، ج 9 ، ص 178 ) .
اسحاق بن مرار شيبانى كرمانى . اصلش از رمادهء كوفه است ، از آنجا به بغداد شد و ديرى براى آموختن لغت و شعر مجاورت بنو شيبان كرد از اين رو او را به شيبان نسبت كردهاند . او از ائمهء اعلام فنون لغت و شعر و بسيار حديث و كثير السماع و ثقه است . فوت وى را در سالهاى 205 و
تقويم التواريخ ( فارسى ) — صفحة 258
مساهمون: مصطفى بن عبدالله چلپي ( حاجي خليفة )
ص٢٥٨