206 و 213 در 118 سالگى نيز نوشتهاند ( لغت نامهء دهخدا ) .
ابو عبيده معمر بن مثنى التيمى از مردم فارس و ايرانى نژاد بود . مولد او به فارس در سال 114 و وفاتش در 208 يا 209 يا 210 يا 211 بوده است . بر روى زمين از ارباب جماعت و از خوارج داناتر از وى به جميع علوم كس نبود و او دشمن عرب بود . . . ( لغت نامهء دهخدا ، ذيل ابو عبيده ) .
طلحة بن طاهر دومين امير ( 207 تا 213 ه . ق ) از سلسلهء طاهريان در خراسان و پسر طاهر ذو اليمينين بود . مأمون امارت خراسان را به عبد الله بن طاهر داد اما عبد الله به واسطهء آن كه در شام و مصر و عراق مشغول حكومت و جنگ بود برادرش طلحه را به نيابت خويش نامزد كرد .
بنابراين طلحه در سنهء 207 بعد از مرگ ناگهانى پدر به نيابت برادر خويش عبد الله امارت خراسان يافت . وى با حمزهء خارجى كه سالها بود در خراسان و سيستان كشتار مىكرد جنگها كرد و آخر حمزهء خارجى در 213 وفات يافت و طلحة بن طاهر نيز در ربيع الاول همان سال مرد ( دائرة المعارف فارسى ) .
ابو العتاهيه : ابو اسحاق اسماعيل بن قاسم معروف به ابو العتاهيه ( 130 تا 210 ه . ق ) شاعر عرب . نخست نزد مهدى خليفهء عباسى به غزل گوئى و وصف كنيزكان اشتغال داشت سپس دگرگون شد و به پندگوئى و موعظه گرائيد و اشعار او مورد توجه زاهدان و نوازندگان بود و مردم عوام هم آن را درمىيافتند ( دائرة المعارف فارسى ) .
عبد الرزاق بن همام بن نافع الحميرى ( 126 تا 211 ه . ق ) از حافظان ثقه و اهل صنعا بود ( الاعلام ، ج 4 ، ص 126 ) .
اسماعيل بن حماد بن الامام ابى حنيفة النعمان ( م 212 ه . ق ) فقيه حنفى و از قاضيان دانشمند بود . قضاوت بخش شرقى بغداد و قضاوت بصره و رقه را بر عهده داشت . اما در جوانى درگذشت . ( الاعلام ، ج 1 ، ص 309 ) .
ابو عاصم النبيل ( 122 تا 212 ه . ق ) همان ضحاك بن مخلد بن ضحاك شيبانى بصرى ، معروف به نبيل [ شريف ] است . در روزگار خود شيخ حافظان حديث بود . در مكه زاده شد اما به
تقويم التواريخ ( فارسى ) — صفحة 259
مساهمون: مصطفى بن عبدالله چلپي ( حاجي خليفة )
ص٢٥٩