رافع از مأمون امان خواست . مأمون نيز او را امان داد و او و يارانش به سال 194 به سوى مأمون رفتند و او آنان را بزرگ داشت و احترام بسيار كرد . ولى ابن تغرى بردى گفته است كه لشكريانش بر او شوريدند و او را كشتند . و به گفتهء ابن اثير ، مأمون ، هرثمه را به ادامهء محاصرهء سمرقند فرمان داد تا سرانجام هرثمه شهر را گشود و رافع و عدهء بسيارى از اطرافيان او را كشت ( سال 165 ه . ) و قول ابن اثير صحيحتر به نظر مىرسد ( لغت نامهء دهخدا ) .
اسماعيل بن علبه . علبه نام مادر اوست و پدرش ابراهيم از موالى بنى اسد است . كنيت او ابو بشر و مولد وى به سال 116 و وفات او به بغداد در 193 بوده است ( لغت نامهء دهخدا ) .
ابو الفضل عباس بن احنف از شعراى دربار هارون خليفه بود . او اصلا عرب است ليكن چون نياكانش از دير زمانى به خراسان هجرت كردند ابو الفضل تربيت و ادب ايرانى فراگرفت . وفات او به قولى به سال 192 بوده است ( لغت نامهء دهخدا ، ذيل ابن احنف ) .
ابو بكر بن عياش يا شعبة بن سالم الاسدى از موالى و اصل بن حيان احدب است . وفاتش به كوفه در 193 واقع شد ( لغت نامهء دهخدا ) .
حفص بن غياث بن طلق بن معاوية النخعى الازدى الكوفى ( 117 تا 194 ه . ) اهل كوفه و قاضى بود . از سوى هارون الرشيد به قضاوت بخش شرقى بغداد گماشته شد . سپس قاضى كوفه شد و همانجا از دنيا رفت . از فقها و راويان ثقه بود . سه يا چهار هزار حديث از برداشت . . . از ياران ابو حنيفه بود كه اماميه در كتب رجال خويش از او نام مىبرند ( الاعلام ، ج 2 ، ص 291 ) .
طاهريان يا آل طاهر سلسلهاى از امراى معروف ايران در عهد خلافت عباسيان و منسوب به طاهر ذو اليمينين سردار معروف مأمون عباسى است كه از 206 تا 259 در خراسان حكومت كردند . طاهريان از زمان مأمون در خراسان حكومت مستقلى تشكيل دادند و بعضى از آنها علاوه بر حكومت و امارت خراسان در بغداد و در دستگاه خلافت نيز مناصب مهم از قبيل حكمرانى شهر بغداد و فرماندهى بعضى لشكركشيها را در عهده داشتهاند . حكومت اين سلسله قريب نيم قرن بيش طول نكشيد و در اين مدت آنها در واقع تابع و مطيع خلفاى وقت بودند . معهذا جلوس طاهر ذو اليمينين را به مسند امارت خراسان و اقدام جسارت آميز او را در حذف نام مأمون از
تقويم التواريخ ( فارسى ) — صفحة 253
مساهمون: مصطفى بن عبدالله چلپي ( حاجي خليفة )
ص٢٥٣