اشعب بن جبير معروف به « اشعب طماع » و « اشعب طامع » متوفى به سال 154 ه . ق مردى ظريف از مردم مدينه و مولاى عبد الله بن زبير بود . حديث روايت مىكرد و آواز خوشى داشت . در طمع كارى به وى مثل مىزنند . روزگار درازى بزيست . در روزگار منصور عباسى به بغداد رفت و در مدينه درگذشت ( لغت نامهء دهخدا ) .
يزيد بن حاتم بن قبيصهء ازدى از فرماندهان شجاع و نام آور عهد عباسى بود . در سال 144 والى مصر و در سال 154 والى افريقيه شد و با خوارج جنگيد و بر آنها پيروز شد و به سال 170 در قيروان درگذشت ( لغت نامهء دهخدا ) .
مسعر بن كدام بن ظهير هلالى عامرى رواسى از ثقات اهل حديث و از اهالى كوفه بود . وى به سال 152 ه . ق در مكه درگذشت ( لغت نامهء دهخدا ) .
ابو هاشم صوفى . اصل وى از كوفه است و به شام شيخ تصوف بود . در رمله مىزيست و با سفيان ثورى معاصر بود . اول كسى كه صوفى خوانده شد او بود و پيش از او كسى را به اين نام نخواندهاند و هم اول خانقاه كه صوفيان بنا كردند آن است كه به رملهء شام كردند . وفات وى را عدهاى در 150 و بعضى در 161 گفتهاند ( لغت نامهء دهخدا ، ذيل ابو هاشم ) .
حمزة بن حبيب بن عمارهء تميمى شيخ قراء و يكى از ائمهء سبعه است . به سال 80 متولد شد . قرائت را از اعمش و امام جعفر بن محمد صادق و ابن ابى ليلى بگرفت . ( لغت نامهء دهخدا ) .
سعيد بن ابى عروبه . از فقها و اصحاب حديث بود . وفات او به سال 157 بوده است ( لغت نامهء دهخدا ) .
ابو عمرو عبد الرحمن بن عمرو اوزاعى ( 88 تا 157 ) از مشاهير فقها و زهاد عهد بنى اميه و امام شاميها بود . در بعلبك به دنيا آمد و در بيروت وفات يافت . در فقه صاحب فتوا و راى بود ( دائرة المعارف فارسى ) .
زفر بن الهذيل بن قيس العنبرى ( 110 تا 158 ه . ق ) از قبيلهء تميم و فقيهى بزرگ از ياران امام ابو حنيفه بود . اصلش اصفهانى بود كه در بصره اقامت گزيد ، قاضى آنجا شد و همانجا درگذشت .
تقويم التواريخ ( فارسى ) — صفحة 240
مساهمون: مصطفى بن عبدالله چلپي ( حاجي خليفة )
ص٢٤٠