جهت هدايت آنها مىباشد ، آنگاه به موسى عليه السّلام امر مىكند كه اين الواح را با جديّت بگيرد و در رعايت آن نهايت احتياط و دقّت را بنمايد و نگذارد كه چيزى از آنها از بين برود ، و نيز او را امر مىكند كه قوم خود را فرمان دهد تا از گناهان و زشتىها دورى نموده و بر نيكويىهايى كه تورات بسوى آن هدايت مىكند حسن ملازمت داشته باشند و در نهايت مىفرمايد : به زودى جايگاه فاسقان را به شما مىنمايانيم ، و مراد از فاسقان آن كسانى هستند كه بسوى پيروى از بديها تمايل داشته و از رشد به جانب ضلالت و گمراهى گرايش دارند و در نتيجه سرانجام كارشان به خسران و هلاكت مىانجامد و جايگاه و خانهء آنان جهنم است .
( 146 )
( سَأَصْرِفُ عَنْ آياتِيَ الَّذِينَ يَتَكَبَّرُونَ فِي الْأَرْضِ بِغَيْرِ الْحَقِّ وَ إِنْ يَرَوْا كُلَّ آيَةٍ لا يُؤْمِنُوا بِها وَ إِنْ يَرَوْا سَبِيلَ الرُّشْدِ لا يَتَّخِذُوهُ سَبِيلًا وَ إِنْ يَرَوْا سَبِيلَ الغَيِّ يَتَّخِذُوهُ سَبِيلًا ذلِكَ بِأَنَّهُمْ كَذَّبُوا بِآياتِنا وَ كانُوا عَنْها غافِلِينَ )
: ( به زودى كسانى كه در زمين به ناحق متكبّر و گردنكش هستند و اگر هر معجزهاى هم ببينند ايمان نمىآورند و اگر راه هدايت و رشد را ببينند آن را نمىپيمايند و چنانچه راه ضلالت و گمراهى را ببينند آن را در پيش مىگيرند ، اينها را از آيات خود منصرف خواهيم كرد و اين به جهت آنست كه آنها آيات ما را تكذيب كردند و نسبت به آنها غفلت ورزيدند ) ، اينكه ( تكبّر ) را به قيد ( غير حقّ ) مقيّد فرمود به جهت توضيح اين مطلب است كه تكبّر در زمين جز به ناحق نيست و جهت مذموم بودن آن هم همان به ناحق بودنش مىباشد ، نه اينكه تكبّر در زمين دو قسم باشد ، يك قسم به حق و يك قسم به ناحق .
پس اين قيد ، قيد توضيحى است نه احترازى ، چنانچه بعضى گفتهاند ، و تكبّرى كه ممدوح است تنها تكبّر در برابر دشمنان خداست ، لكن استكبار در زمين به معنى به ذلّت و استضعاف كشاندن مردم است و اين نوع تكبّر فقط يك قسم دارد كه آن هم به ناحق است .
و اينكه در ادامه براى توضيح حالات اين مستكبرين فرمود : اينها هر معجزهاى كه