شخص ديگرى به خدا افترا نمىزند ، لذا قرآن از ناحيهء خداست ، ( اين قسمت اخير از جواب آنها در دو آيه بعدى ذكر شده ) .
( 104 )
( إِنَّ الَّذِينَ لا يُؤْمِنُونَ بِآياتِ اللَّهِ لا يَهْدِيهِمُ اللَّهُ وَ لَهُمْ عَذابٌ أَلِيمٌ )
: ( بدرستى كسانى كه به آيات الهى ايمان نمىآورند ، خداوند آنها را هدايت نمىكند و براى آنها عذاب دردناكى مىباشد ) ، يعنى افرادى كه به آيات الهى كفر بورزند خداوند آنها را بسوى خود و معارف حقّهاى كه مؤمنان بواسطهء ايمانشان به آن نايل مىشوند ، هدايت نمىنمايد و براى آنها عذابى دردناك خواهد بود و حال آنكه پيامبر صلّى اللّه عليه و إله و سلم به آيات الهى ايمان داشته و به همين جهت هم خداوند او را به اين معارف عالى هدايت كرده است .
( 105 )
( إِنَّما يَفْتَرِي الْكَذِبَ الَّذِينَ لا يُؤْمِنُونَ بِآياتِ اللَّهِ وَ أُولئِكَ هُمُ الْكاذِبُونَ )
: ( فقط كسانى دروغ مىبندند كه ايمان به آيات خدا ندارند و آنها خودشان دروغگويند ) ، مىفرمايد منحصرا كسانى به خدا دروغ و افتراء مىزنند كه به آيات الهى ايمان نداشته باشند و آنها خودشان اهل كذب و دروغ هستند ، امّا كسى مثل رسولخدا صلّى اللّه عليه و إله و سلم كه مؤمن به آيات خداست ، هرگز دروغ نمىگويد و به خدا تهمت نمىزند و سخنان خود يا ديگرى را به او نسبت نمىدهد .
لذا چنانچه گفتيم اين سه آيه ما حصل جواب كفّار است كه گفتند : پيامبر صلّى اللّه عليه و إله و سلم اين قرآن را از ناحيهء بشرى تعليم گرفته و آن را به دروغ به خدا نسبت مىدهد .
[ آيهء ( 117 - 106 ) تهديد كفّار و مرتدّين ، معناى مهر زدن خداوند بر دل كفّار و وعدهء الهى به مهاجرين صابر ، هشدار به كافران و نهى از بدعت در حلائل الهى ]
( 106 )
( مَنْ كَفَرَ بِاللَّهِ مِنْ بَعْدِ إِيمانِهِ إِلَّا مَنْ أُكْرِهَ وَ قَلْبُهُ مُطْمَئِنٌّ بِالْإِيمانِ وَ لكِنْ مَنْ شَرَحَ بِالْكُفْرِ صَدْراً فَعَلَيْهِمْ غَضَبٌ مِنَ اللَّهِ وَ لَهُمْ عَذابٌ عَظِيمٌ )
: ( هر كس بعد از ايمان به خدا ، به او كفر بورزد ، جز كسى كه مجبور شده و قلبش به ايمان ثابت و مطمئن است ، بلكه آنكه سينهاش را به كفر گشوده ، پس غضب و سخط خداوند بر آنهاست و برايشان عذابى بزرگ مىباشد ) ، معناى آيه آشكار است و مىفرمايد ، كسى كه بعد از ايمان به