او را وسوسه كند و به عزّت خدا عزيز مىگردد و قلبش متعلّق به پروردگارش مىشود و آنوقت هيچ چيز جز رضاى او را نمىجويد و هيچ امرى به نظرش نيكو نمىرسد جز آنچه پروردگار آن را نيكو دانسته و هيچ امرى در نظرش قبيح و زشت نمىآيد جز آنچه خدا آن را قبيح دانسته و در نفس خود نور و كمال و ارزش و لذّت و سرورى را درك مىكند كه قابل سنجش نيست و غرق در حياتى دائمى و زوال ناپذير مىگردد و به خير و سعادتى مىرسد كه هرگز شقاوتى همراه آن نيست و اينها آثار يك زندگى حقيقى است و كسى كه داراى چنين حياتى باشد ، داراى دو نوع زندگى نيست ( زندگى مجازى و زندگى حقيقى ) بلكه زندگى او در درجهاى بالاتر و قويتر و داراى آثار بيشتر مىباشد ، همچنانكه در مورد انبياء باز هم درجهء بالاترى از زندگى مصداق مىيابد ، چون آنها مؤيّد به روح قدسى پروردگار هستند .
و سپس همچنانكه در مورد آيهء سابق توضيح داده شد مىفرمايد ، ما آنها را به بهتر از آنچه عمل مىكردند پاداش مىدهيم ، يعنى اعمالشان را مو شكافى نكرده و براى هر عملى به مقدار بهترين نوع آن عمل پاداش ميدهيم ، به عبارت ديگر به جهت شايسته بودن اعمال و كامل بودن ايمانشان ما هم به آنها پاداش بىحساب عطا مىكنيم ، همچنانكه در سوره مؤمن مىفرمايد :
( مَنْ عَمِلَ صالِحاً مِنْ ذَكَرٍ أَوْ أُنْثى وَ هُوَ مُؤْمِنٌ فَأُولئِكَ يَدْخُلُونَ الْجَنَّةَ يُرْزَقُونَ فِيها بِغَيْرِ حِسابٍ )
« 1 » ، ( هر مؤمنى اعم از مرد يا زن كه عمل شايسته بجا آورد آنها وارد بهشت مىشوند و بىحساب روزى خواهند خورد ) .
( 98 )
( فَإِذا قَرَأْتَ الْقُرْآنَ فَاسْتَعِذْ بِاللَّهِ مِنَ الشَّيْطانِ الرَّجِيمِ )
: ( و زمانيكه قرآن مىخوانى از شرّ شيطان رانده شده به خدا پناه ببر ) ، ( استعاذه ) طلب پناه است ، آيه شريفه خطاب به رسول اكرم صلّى اللّه عليه و إله و سلم مىفرمايد ، وقتى قرآن تلاوت مىكنى از خداى متعال بخواه
هامش
( 1 ) - سوره مؤمن ، آيه 40 .