و آنگاه روى سخن را متوجه صابران در راه خدا نموده و مىفرمايد : كسانى كه صبر پيشه كنند ( چه صبر بر طاعت و چه صبر در برابر مصيبت و چه صبر در برابر معصيت ) و در راه خدا و به جهت رضاى او خشويشتندارى نمايند ، خداى متعال به آنها اجرى مىدهد كه در نوع خود بهترين است ، يعنى به پاداش صبرى كه در دنيا نمودهاند خداوند در آخرت اعمال آنها را به ديدهء اغماض مىنگرد و براى هر عمل معمولى آنها اجر بهترين آن نوع را به ايشان عطا مىكند ، همچنانكه فرمود ،
( إِنَّما يُوَفَّى الصَّابِرُونَ أَجْرَهُمْ بِغَيْرِ حِسابٍ )
« 1 » ، ( به درستى كه صابران پاداش خود را بىحساب و بطور كامل دريافت مىكنند ) .
( 97 )
( مَنْ عَمِلَ صالِحاً مِنْ ذَكَرٍ أَوْ أُنْثى وَ هُوَ مُؤْمِنٌ فَلَنُحْيِيَنَّهُ حَياةً طَيِّبَةً وَ لَنَجْزِيَنَّهُمْ أَجْرَهُمْ بِأَحْسَنِ ما كانُوا يَعْمَلُونَ )
: ( هر كس از مرد يا زن كه عمل شايسته انجام دهد و مؤمن باشد او را به زندگى نيكو زنده مىگردانيم و هر آينه آنها را به بهتر از آنچه عمل مىكردند پاداش مىدهيم ) ، وعده جميل و حكم كلّى براى هر فرد مؤمنى است كه عمل صالح انجام دهد و تنها قيد آن ايمان است ، چون عمل بدون ايمان باطل و بىاجر است و اثرى بر آن مترتّب نمىشود .
آنگاه مىفرمايد : خداى متعال هر مؤمنى را كه عمل شايسته كند به حيات جديدى غير از حيات عمومى كه به ديگران نيز بخشيده ، زنده مىكند ، يعنى حيات جديدى به او افاضه مىنمايد ، و خداوند به او علم و ادراكى مىدهد كه ديگران فاقد آن هستند و نيز به او قدرت بر احياء حق و ابطال باطل را مىدهد كه براى ديگران اين قدرت نيست و اين علم و قدرت جديد ، مؤمن را آماده مىسازد كه حقيقت اشياء را همانگونه كه هستند ببيند و حق و باطل را از هم تشخيص دهد و آنگاه در نتيجه اين بينش هرگز به دنيا و مظاهر باطل آن فريفته نمىشود و شيطان قدرت بر فريب او نخواهد داشت و نمىتواند
هامش
( 1 ) - سوره زمر ، آيه 10 .