( فحشاء ) كردار و گفتار زشتى است كه قبح آن خارج از حدّ تحمّل ، صبر يا سكوت باشد و ( منكر ) امر ناپسنديست كه در جامعه به جهت زشتى يا گناه بودنش متروك باشد ( مانند ظاهر نمودن عورت و ساير مظاهر فسق و فساد ) و ( بغى ) در اصل به معناى طلب است ، امّا معمولا در معناى طلب حق ديگران و تعدّى و ستم استعمال مىشود و معناى استكبار و برترى طلبى و ظلم را افاده مىكند .
لذا نهى از فحشاء ، منكر و بغى باعث اتحّاد مجتمع مىگردد و نظام جامعه را استحكام مىبخشد ، چون وقتى افراد يك اجتماع مرتكب فحشاء و منكر نشده و به حقّ يكديگر هم تجاوز نكنند ، رحمت در ميان آنها مستقّر شده و نيروها با هم متمركز مىشود و خشم و عداوت و نفرت و هر صفت زشتى كه باعث تفرقه و هلاكت آن اجتماع باشد از ميان آنها ريشهكن مىگردد و جمله آخر گوياى آنست كه خداوند اين پندها را به انسانها مىدهد تا شايد متذّكر شوند كه آنچه خداوند آنها را به سوى آن دعوت مىكند باعث حيات و سعادت آنهاست .
( 91 )
( وَ أَوْفُوا بِعَهْدِ اللَّهِ إِذا عاهَدْتُمْ وَ لا تَنْقُضُوا الْأَيْمانَ بَعْدَ تَوْكِيدِها وَ قَدْ جَعَلْتُمُ اللَّهَ عَلَيْكُمْ كَفِيلًا إِنَّ اللَّهَ يَعْلَمُ ما تَفْعَلُونَ )
: ( و به پيمان خدا وقتى كه پيمان بستيد ، وفا كنيد و قسمها را بعد از محكم كردن آن ، كه خدا را ضامن بر خود گرفتهايد ، نشكنيد ، بدرستى كه خداوند آنچه را انجام مىدهيد مىداند ) ، ( عهد ) يعنى حفظ چيزى و مراعات آن و پيمانى را كه حفظ آن لازم باشد ، عهد مىگويند و مراد از ( عهد اللّه ) عهديست كه شخص آن را با خدا بسته باشد ، ( ايمان ) جمع يمين ، يعنى سوگند و قسم به خدا و مراد از توكيد قسم يعنى محكم كردن آن به قصد و عزم و لذا شامل قسمهاى بيهوده و لغو نمىگردد و حقيقت معناى سوگند ، ايجاد رابطهء خاصّى است ميان كلام و يك امر مهّم و شريف به نحوى كه كذب بودن آن كلام ، مستلزم توهين و اهانت به آن امر شريف باشد و وقتى شخص به خدا سوگند مىخورد ، وعده و گفتار خود را به