بر اينها فرستاديم ، در حالى كه قبلا ، يعنى در دنيا كتاب قرآن را بر تو نازل كرديم كه بيان و توضيح هر چيزى از امور هدايت ( شامل معارف حقيقى مبدأ و معاد و اخلاق و شرايع الهى و پندها ) مىباشد و بوسيلهء آن حق از باطل تشخيص داده مىشود و مردم به صراط مستقيم هدايت مىشوند ، پس تو در دنيا اعمال آنها را نظارت نما و در روز قيامت عليه ظالمان به آن ظلمى كه كردهاند و به نفع مسلمانان به خاطر تسليمى كه از خود نشان دادند ، شهادت خواهى داد ، چون قرآن كتاب هدايت و رحمت و بشارت براى مسلمانان بود و تو نيز هادى و رحمت و بشارت دهندهء ايشان بودى .
و مراد از رحمت بودن قرآن ، اين است كه مردم با عمل به قرآن به خير دنيا و آخرت مىرسند و مراد از بشارت بودن قرآن اين است كه بواسطهء ايمان به آن مردم به آمرزش الهى و بهشت و نعيم مقيم آن نايل مىشوند .
[ آيهء ( 105 - 90 ) اشاره به اهتمام شديد اسلام به اصلاح جامعه و نهى از نقض عهد و قسم و مراد از حيات طيبّه و اشاره به مسأله نسخ و پاسخ به مشركان ]
( 90 )
( إِنَّ اللَّهَ يَأْمُرُ بِالْعَدْلِ وَ الْإِحْسانِ وَ إِيتاءِ ذِي الْقُرْبى وَ يَنْهى عَنِ الْفَحْشاءِ وَ الْمُنْكَرِ وَ الْبَغْيِ يَعِظُكُمْ لَعَلَّكُمْ تَذَكَّرُونَ )
: ( خداوند به عدالت و نيكى و بخشش به نزديكان امر مىكند و از زشتى و كار بد و ستمگرى نهى مىنمايد ، شما را پند مىدهد تا شايد متذّكر گرديد ) ، خداوند در اين آيه ابتدا سه حكم از مهمترين احكامى را كه اساس جامعهء بشرى بر آن استوار است بيان مىنمايد و آنها را به ترتيب اهميّت ذكر مىكند ، چون از نظر اسلام ، اگر چه هر فردى براى خود داراى خير و شرّى مىباشد ، امّا سعادت هر شخصى مبتنى بر اصلاح اجتماعى است كه در آن زندگى مىكند ، لذا اسلام با اين احكام به اصلاح اجتماع اهتمام ورزيده تا انسانها را ، هم در ذات خود و هم در ظرف اجتماع صالح سازد .
( عدل ) به معناى مساوات در تلافى است ، اگر خير است خير و اگر شرّ است شرّ ، امّا ( احسان ) به معناى اين است كه خيرى را با خير بيشتر از آن تلافى نمايند و ( شرّ ) را به شرّى كمتر از آن پاسخ گويند .