[ آيهء ( 67 - 58 ) بيان نسبت دادن دختران به خداوند و نهى از دختركشى ، توضيح اينكه مثل اعلى از آن خداست و ذكر نعمات الهى ]
( 58 ) ( وَ إِذا بُشِّرَ أَحَدُهُمْ بِالْأُنْثى ظَلَّ وَجْهُهُ مُسْوَدًّا وَ هُوَ كَظِيمٌ ) : ( و زمانيكه به يكى از آنها بشارت دختر داده شود چهرهاش تيره گشته و خشم خود را فرو مىبرد ) ، يعنى همين مشركانى كه براى خدا دخترانى قرار مىدادند ، زمانيكه يكى از آنها صاحب فرزند دختر مىشد ، از شدّت غضب رويش سياه گشته و خشم خود را به زحمت فرو مىبرد . ( 59 ) ( يَتَوارى مِنَ الْقَوْمِ مِنْ سُوءِ ما بُشِّرَ بِهِ أَ يُمْسِكُهُ عَلى هُونٍ أَمْ يَدُسُّهُ فِي التُّرابِ أَلا ساءَ ما يَحْكُمُونَ ) : ( از بدى آنچه به او بشارت داده شده خود را از قوم خويش نهان مىكند و نمىداند كه آن را به ذلّت نگهدارد يا آن را در خاك نهان كند ؟ چه بد است آنچه حكم مىكنند ) ، مىفرمايد : زمانيكه دختردار مىشدند از بدى خبرى كه برايشان آورده شده و از فشار افكار عمومى كه دختر را بد مىدانستند ، پنهان شده و در انديشه راه چاره بودند كه آيا او را نگاه دادند و ذلّت و خوارى دختر داشتن ! را تحمّل كنند و يا او را زنده به گور نمايند ، چه حكم بدى مىنمايند كه دختران را به خدا نسبت داده و پسران را به خودشان نسبت مىدهند و شايد هم مراد ، بد دانستن حكم دختركشى ايشان باشد ، امّا سياق با معناى اوّل سازگارتر است .