آن بهرهمند مىگردد و شايد هم اختلاف رنگ ، كنايه از اختلاف نوعى باشد و اين امريست كه با آن مىشود بر وحدانيّت خدا در ربوبيّت استدلال كرد و اين حجّت مبتنى بر مقدمات كليّه فلسفى است كه تنها كسانى مىتوانند از آن بهره ببرند كه متذكّر احكام كلّى وجود باشند .
مثلا بدانند كه عالمى كه هميشه در حال تغيير است ، الزاما به مادّه احتياج دارد و نيز بايد بدانند كه تمامى موادّ عالم به يك مادهء عمومى و متشابه منتهى مىگردد .
از طرف ديگر واجب است كه تمام اختلافاتى كه در موادّ هست به امرى غير مادّى منتهى شود كه در وراى اين مادّه است .
و اين سه حجّت كه در آيات سابق و اين آيه ذكر شد ، اوّلى چون شامل مقدّمات عقلى سادهاى بوده كه صرف تفكّر ، انسان را به آن هدايت مىكرد به افراد متفكّر نسبت داده شده و دوّمى كه شامل مقدّمات علمى است و فهم آن تنها براى دانشمندان و اهل تحقيق دربارهء اجرام سماوى ميسر است به اشخاص متعقّل و سوّمى هم چنانچه ذكر شد به دليل شمول بر مقدمات فلسفى به اشخاص اهل تذكّر نسبت داده شده است .
( 14 )
( وَ هُوَ الَّذِي سَخَّرَ الْبَحْرَ لِتَأْكُلُوا مِنْهُ لَحْماً طَرِيًّا وَ تَسْتَخْرِجُوا مِنْهُ حِلْيَةً تَلْبَسُونَها وَ تَرَى الْفُلْكَ مَواخِرَ فِيهِ وَ لِتَبْتَغُوا مِنْ فَضْلِهِ وَ لَعَلَّكُمْ تَشْكُرُونَ )
: ( اوست كه دريا را مسخّر نموده تا از آن گوشت تازه بخوريد و از آن زيورى استخراج كنيد كه آن را در بر مىكنيد و كشتى را مىبينيد كه آب را مىشكافد و تا از فضل و كرم خدا بجوييد و شايد سپاسگزار شويد ) ، از اين آيه به بعد فصل ديگرى از نعمات الهى را بر مىشمارد كه شامل درياها ، كوهها و شهرها و علائم و راههاست .
مىفرمايد خداست كه دريا را به خدمت گرفته تا از گوشت تازهء آبزيان قابل اكل استفاده كنيد و زينتهايى مثل مرواريد و مرجان از آن استخراج كرده و آن را براى زينت خود در برنماييد و كشتى را مىبينيد كه سطح آب را از چپ و راست مىشكافد ، و به