كه خداوند را بواسطهء نعمت خاصّ خود ستايش كرده از عبارت ( ربّ ) استفاده نموده است .
[ آيهء ( 52 - 42 ) بيان سنّت الهى در انقراض كافران در دنيا و عذابشان در آخرت و وجوهى در معناى بروز و ظهور خلق در قيامت و اينكه عمل هر فرد به عينه به او باز مىگردد ]
( 42 )
( وَ لا تَحْسَبَنَّ اللَّهَ غافِلًا عَمَّا يَعْمَلُ الظَّالِمُونَ إِنَّما يُؤَخِّرُهُمْ لِيَوْمٍ تَشْخَصُ فِيهِ الْأَبْصارُ )
: ( و مپندار كه خداوند از آنچه ظالمان انجام مىدهند ، غافل است ، همانا آنها را براى روزى كه چشمها در آن خيره مىشوند ، تأخير انداخته است ) ، خطاب با پيامبر صلّى اللّه عليه و إله و سلم است و مىفرمايد : تو از اينكه مىبينى ستمگران غرق رفاه و ماديّت بوده و مشغول فسادانگيزى هستند ، گمان نكن كه خدا از اعمالشان غافل است ، بلكه به آنها مهلت داده و عذابشان را تأخير انداخته ، براى روز قيامت كه از هول آن چشمها در چشمخانه از حركت باز مىمانند ، اين آيه براى ستمكاران جنبه انذار و تهديد و براى ساير مردم جنبهء تسليت دارد تا دلهايشان با دانستن اين مطلب آرام شود .
( 43 )
( مُهْطِعِينَ مُقْنِعِي رُؤُسِهِمْ لا يَرْتَدُّ إِلَيْهِمْ طَرْفُهُمْ وَ أَفْئِدَتُهُمْ هَواءٌ )
: ( گردنها بر افراشته ، ديدگان به يك سوء دوخته ، چنانچه پلكهايشان بر هم نمىخورد و دلهايشان خالى است ) ، مىفرمايد در روز قيامت حالت مردم چنان است كه سر مىكشند و ديدههايشان خيره مىشود و از شدّت هول و ترس قادر نيستند چشم خود را برهم بزنند و دلهايشان وحشتزده و خالى از تعقّل و تدبّر و حيله مىگردد ، اين آيه نيز براى ستمكاران انذار و تهديد و براى سايرين جنبهء تسليّت دارد .
( 44 )
( وَ أَنْذِرِ النَّاسَ يَوْمَ يَأْتِيهِمُ الْعَذابُ فَيَقُولُ الَّذِينَ ظَلَمُوا رَبَّنا أَخِّرْنا إِلى أَجَلٍ قَرِيبٍ نُجِبْ دَعْوَتَكَ وَ نَتَّبِعِ الرُّسُلَ أَ وَ لَمْ تَكُونُوا أَقْسَمْتُمْ مِنْ قَبْلُ ما لَكُمْ مِنْ زَوالٍ )
: ( و مردم را بيم ده از روزى كه عذاب بر سرشان مىآيد ، پس كسانى كه ستم كردهاند ، مىگويند : پروردگارا ما را تا مدّتى مهلت بده تا دعوت تو را اجابت كنيم و از پيامبران پيروى نمائيم ، مگر شما نبوديد كه پيش از اين سوگند خورديد كه هرگز زوالى