بعد توحيد ربوبيّت خداى تعالى را استدلال مىنمايد و آن را از راه اختصاص تدبير عامّ موجودات در نظام خلقت ، و فرستادن باران از آسمان و بيرون كردن روزيها از زمين و تسخير درياها و جريان كشتىها و نهرها ، به نتيجه مىرساند .
پس ربوبيّت فقط از آن خداى متعال است ، نه آن شركائى كه مشركان براى خدا قائل شدهاند ، چون فقط اوست كه اين نظام دقيق خلقت را آفريد و از آسمان بارانى نازل فرمود تا از روئيدنيهاى زمين روزى پاكيزه براى موجودات نباتى و حيوانى فراهم گردد و كشتيها را در دريا روانه ساخته ( يعنى قانون شناورى اجسام در آب و مواد اوليه ساخت كشتى و تدبير چگونگى ساختن كشتى را به بشر الهام نمود ) تا بشر از آنها در راه مقاصدش استفاده نمايد و جويها را روان ساخت تا ايشان از آن براى مقاصد شرب و شستشو و آبيارى زمينها كشاورزى و سيراب نمودن حيوانات استفاده نمايند .
( 33 )
( وَ سَخَّرَ لَكُمُ الشَّمْسَ وَ الْقَمَرَ دائِبَيْنِ وَ سَخَّرَ لَكُمُ اللَّيْلَ وَ النَّهارَ )
: ( و خورشيد و ماه را كه پيوسته در حال حركت هستند مسخّر شما نمود و شب و روز را نيز به تسخير شما درآورد ) ، در اين آيه نيز براى اثبات توحيد ربوبى بر مواردى از نظام خلقت اشاره مىكند و مىفرمايد : خداوند خورشيد و ماه را كه دائما در حال حركت و سير هستند بر اساس يك نظام متقن در خدمت بشر قرار داد و روز و شب نيز كه از حركت زمين به دور خودش و در حين دورانش به دور خورشيد ، بوجود مىآيد ، مسخّر بشر نموده ، چون حركت خورشيد و ماه باعث اعتدال در سطح زمين شده و سبب وضع اوقات عبادات مىباشند و نور خورشيد مايهء حيات همه موجودات در سطح زمين است و وجود ماه باعث شمارش روزها و حساب ماهها بوده و وجود روز و شب براى تنظيم نظام زندگى بشر مىباشد كه روز باعث جريان معيشت او و شب مايهء سكون و آرامش اوست و خلاصه همه اين نظامات متقن بدست خداى متعال بوده و اوست كه اين نظامات را در خدمت زندگى بشر قرار داده است .